ə Şəms özünü saxlaya bilməyib daha da ağadı. Anasını bərk qucaqlayıb hönkürüncə, anası lap narahat oldu.
- Canım mənim, günəşim. Şəmsim. Nə oldu. Kim nə deyib sənə? Onu yer üzündən silərik. De anana. Əzizə, nəyi var?
- He..çç.. heçç ana.. Söhbət edirdik. Mənim getməyimə üzüldü. Deyir tək qalacağam.
- Ay cann.. həyatım. Heç elə şey olar. Ağlama gözümün nuru, xumar saçlım. Mənə bax. O gözəl gözlərinə yaraşar heç. Heç bacın ağlamır, sən ağlayırsan. Mən əksini gözləyirdim.
- Ana, mən..səni sevirəm ana..
- Dəli qız.. Mən də səni sevirəm. Bax, bacın heç ağlamır. O xoşbəxt olacaq. Elə sən də. Əsl mən sizsiz neynəyəcəyəm. Səni uzağa verən deyiləm. Ağlama.
Əzizə onlara kənardan baxaraq gülümsəyirdi ki, üzündəki gülüş anidən dəyişdi.
- Hii, ana, babam..
- Vay vay onu unutduq. Şəms üz gözünü yu, bir azdan gələcəm. Gəl Əzizə.
Şəms özünü yatağa atıb yenə də ağlayırdı. Qorxurdu sevdiyindən ayrılacağına. Zahar da Şəms kimi çırpınaraq qalmışdı. Nə olur olsun, alacaqdı Şəmsi. Buna heç kim mane ola bilməzdi.
Artıq axşam düşdüyündən şəhər də rəngarəng işıqlara bürünmüşdü. Abdulla bəyin evində artıq nişan hazırlıqlarından bəhs olunurdu. Əzizəni vermişdilər. Təbii ki, Əzizənin razılığı ilə. Axşama az qalsın saraya kimi imarətdə qonaqlıq var idi. Bütün ailə bir arada toplaşacaqdı hər zamanki kimi. Amma bu dəfə həm də qonaqları var idi. Amal. Amal qapıya yaxınlaşanda evin gözlləyini seyr edirdi. Qaşının birini qaldıraraq heyranlıqla palmalar arasında işıl -işıl parlayan eyvana baxdı. Çox bəyənmişdi evi. Eyvandakı qaraltı diqqətini çəkdi. Bu Şəms idi. Qəmli- qəmli divara söykənmişdi. Saçlarını açdığından ilk olaraq onu tanımadı. Olduqca uzun dalğalı saçları axşam küləyinə qarışmışdı. Əyindəki, sarı rəngli saresi ilə əsl günəşə bənzəyirdi. Başına atdığı yüngül sarı rəngli yaylığı küləyə qarışdı.Sürüşüb düşdü, amma şəms hiss etmədi. Amal diqqətlə onu izləyirdi. Maraqlı gəlirdi ona burada yaşayan xanımların həyatı. Adəta əsir kimi görünürdü ona. Amma bu qız. Sanki bütün