özünü saxlaya bilmeyib daha da ağadı. Anasını berk qucaqlayıb hönkürünce, anası lap narahat oldu.
- Canım menim, güneşim. Şemsim. Ne oldu. Kim ne deyib sene? Onu yer üzünden silerik. De anana. Ezize, neyi var?
- He..çç.. heçç ana.. Söhbet edirdik. Menim getmeyime üzüldü. Deyir tek qalacağam.
- Ay cann.. heyatım. Heç ele şey olar. Ağlama gözümün nuru, xumar saçlım. Mene bax. O gözel gözlerine yaraşar heç. Heç bacın ağlamır, sen ağlayırsan. Men eksini gözleyirdim.
- Ana, men..seni sevirem ana..
- Deli qız.. Men de seni sevirem. Bax, bacın heç ağlamır. O xoşbext olacaq. Ele sen de. Esl men sizsiz neyneyeceyem. Seni uzağa veren deyilem. Ağlama.
Ezize onlara kenardan baxaraq gülümseyirdi ki, üzündeki gülüş aniden deyişdi.
- Hii, ana, babam..
- Vay vay onu unutduq. Şems üz gözünü yu, bir azdan gelecem. Gel Ezize.
Şems özünü yatağa atıb yene de ağlayırdı. Qorxurdu sevdiyinden ayrılacağına. Zahar da Şems kimi çırpınaraq qalmışdı. Ne olur olsun, alacaqdı Şemsi. Buna heç kim mane ola bilmezdi.
Artıq axşam düşdüyünden şeher de rengareng işıqlara bürünmüşdü. Abdulla beyin evinde artıq nişan hazırlıqlarından behs olunurdu. Ezizeni vermişdiler. Tebii ki, Ezizenin razılığı ile. Axşama az qalsın saraya kimi imaretde qonaqlıq var idi. Bütün aile bir arada toplaşacaqdı her zamanki kimi. Amma bu defe hem de qonaqları var idi. Amal. Amal qapıya yaxınlaşanda evin gözlleyini seyr edirdi. Qaşının birini qaldıraraq heyranlıqla palmalar arasında işıl -işıl parlayan eyvana baxdı. Çox beyenmişdi evi. Eyvandakı qaraltı diqqetini çekdi. Bu Şems idi. Qemli- qemli divara söykenmişdi. Saçlarını açdığından ilk olaraq onu tanımadı. Olduqca uzun dalğalı saçları axşam küleyine qarışmışdı. Eyindeki, sarı rengli saresi ile esl güneşe benzeyirdi. Başına atdığı yüngül sarı rengli yaylığı küleye qarışdı.Sürüşüb düşdü, amma şems hiss etmedi. Amal diqqetle onu izleyirdi. Maraqlı gelirdi ona burada yaşayan xanımların heyatı. Adeta esir kimi görünürdü ona. Amma bu qız. Sanki bütün adet

<< 1 2 [3] 4 5 >>