Eşq sandığımız qeder böyük deyildi. Onu böyüden
bizdik. Bezen sözlerle, bezen baxışlarla...onu
böyütdükce ulu ruha sahib olacağımızı düşündük.
Buna göre xeyallar aleminde oldu ayaqlarımız.
Halbuki ellerimizde idi heqiqetin hamısı.
Görmemezlikden geldik.Getdik ve bu sebebden
hemişe geldik....Eşq, sandığımız qeder ağrı vermirdi. Acı
çeksek dadına çatacağımızı öyrenmişdik şeirlerden...
amma şeirlerin bir şair yalanı olduğunu unutduq. Ve
şairlerin yalanları, gerçekleri göstermek üçün istifade
etdiyini... Verdiyimiz ağrı qeder unudulmaz olacağını
sanırdıq. Eşq ağrıdan ayrı idi. Xoşbextlikle elaqesiz idi.
Eşqin içini boş sandıq. Yaşadıqca dolacağı inancıyla her
deqiqeye başqa bir mena verdik, xatirelere sığdırdıq.
Eşq tek idi. İçi ve xarici olmayan tek şey idi...Yanıldıq.
Eşq, nöqsan idi. Ne vaxt tam olsa, ölüm
olardı.Ölmemek üçün nöqsanlığını uzaqlaşdırdıq
heyatımızdan ve daha da yaşasın deye yeni nöqsanlar
yetişdirdik etrafına.Eşqin yanı, yamacı yox idi.Tek
idi...Tek...Çoxluğa buna göre qarşı idi. Onun üçün, iki
adamdan birinin yoxluğunda görünerdi...Eşq, biterdi.
Qalacağı yox idi. Gedeceyi de. Sadece biterdi. Nöqtesini
qoyduğu her içde, gözyaşlı görkemler, verdiyinin çox
olduğu qenaeti qarşısında yaxşı bir yola salma üçün
idi. Eşq, bezeyi sevmezdi. Ses-küyü, ağlamağı,
qehqeheleri...sade bir ne idi. Ayrılıqların ehtişamında,
eslinde iz buraxır sandığımız eşqi sildik. Yazdığımız her
şeyde de sildik. Eşq şeherler kimi yazıla bilmeyen idi.
Yaşandığı ise, yanılma idi. Eşq, biterdi....Başlama
ümidiyle varılan sonlar, qorxaqlığımızdan idi. Çünki
eşqi, evvel içimizde, sonra xaricimizde, en sonunda da
heyatımızın her küncünde böyütmüşdük. Ona
yaşayacağı geniş saheler açmış, özümüzü
mehdudlaşdırmışdıq. Qısaca en sehvi etmişdik.
Gederse gedecek olan, o dar sahede, o güclü eşqle tek
qalmaqdan qorxduğumuz üçün yalvardıq, tehdid
etdik. Gedecek olan da qorxağı idi eşqin. Ki gede
bilmedi heç bir zaman ve eşq, her sonda başlanğıca
sehne oldu. Eşq

[1] 2 >>