Sultan Murad xan seher yuxudan çox heyecanlı qalxdı. Sanki ne ise demek isteyir, ancaq nese qarşısını kesirdi. Baş veziri Seyavuş Paşa onun bu veziyyetini görüb soruşdu:
- Çox narahat görünürsünüz. Belke, sizi narahat eden bir şey var?
- Gece qeribe bir yuxu gördüm.
- Xeyir ola?
- Xeyirdir, yoxsa şer, bunu sonra bileceyik.
- Nece?
- Hazırlaş, yola çıxırıq.
Sultan Murad xan da, veziri de molla qiyafesinde yola düşdüler. Padşah hele de gördüyü yuxunun tesiri altında idi ve görünür, gedeceyi yeri yaxşı bilirdi. Evvelce, Beyazide, oradan Vefaya, sonra da Zeyreke üz tutdular. Nehayet, Unqapı etrafında nefeslerini derdiler. Padşah etrafa diqqetle baxmağa başladı. Yaxında bir meyit var idi.
- Kimdir bu? - deye padşah orada yığışan adamlardan soruşdu.
- Eyyaşın, exlaqsızın biri...
- Haradan bilirsiniz?
- Qırx ildir qonşuyuq. Gel bunu da bilmeyek.
Bir anlıq etrafa sakitlik çökdü. Birden yaşlı bir qocanın sesi eşidildi:
- Eslinde o, yaxşı senetkar idi. Yaxındakı bazarda nalbend işleyirdi. Yaxşı nal vururdu. Bu işde tayı-beraberi yox idi. Ancaq qazandıqlarını içkiye, eyş-işrete xercleyirdi. Her gün evine şerab daşıyırdı, qadınlarla eylenirdi...
Qoca susdu. Bir az sonra artıq hamı üz çevirib getmişdi. Tekce padşahla vezir qalmışdılar. Vezir getmek isteyende padşah onun yolunu kesdi.
- Hara?
- Bilmirem. Ancaq her halda buradan getsek, yaxşıdır.
- Sen onlara fikir verme. Onlar üz çevirib gede bilerler, ancaq biz gede bilmerik. Nece de olsa, reiyyetimizdir. Meyiti ortalıqda qoymaq olmaz.
- Olsun, saraydan bir neçe molla göndererik, qurtarıb geder.
- Olmaz. Hele de gördüyüm yuxunun sirrini aça bilmemişem.
- Yaxşı, biz indi ne edek?
- Meyiti yuyaq, kefenleyek, sonra da namazını qılıb, defn edek.
- Padşahım, axı biz bunu nece ede bilerik? Men bu güne kimi meyit yuyub kefenlememişem.
- Narahat olma. Her şeyi menim öhdeme burax. Ancaq evvelce ölünü yumaq üçün bir mescid tapmalıyıq.
- Burada kiçik bir mescid var, belke, ora gedek?
-

[1] 2 3 >>