Olmaz. Sen olsaydın, hansı mescide getmek isteyerdin?
- Ne bilim, yeqin ki, Süleymaniyyeye, heç olmasa, Fateh mescidine...
- Süleymaniyyede dövlet adamları çoxdur. Bizi tanıya bilerler. Ancaq Fateh mescidini yaxşı fikirleşmisen. Hazırlaş gedek...
Mescide geldiler. Vezir tez-telesik kefen, tabut tapdı. Padşah mis qazanları ocağa vurdu. Meyiti yudular. Sanki meyit birden-bire gözelleşdi. Sanki alnında bir nur var idi. Qeribedir ki, üzünden exlaqsız, eyyaş adama da oxşamırdı. Dodaqlarında menalı bir tebessüm var idi. Padşahın ona emelli-başlı qanı qaynamışdı. Ele vezirin de... Nalbendi kefenleyib tabuta qoyduqdan sonra müsella daşının üstüne uzatdılar. Ancaq namaz vaxtına hele var idi. Bu vaxt vezir telaşla padşaha yaxınlaşdı:
- Padşahım, belke, biz sehv edirik.
- Niye?
- Heç soruşmadıq. Kim bilir, belke de, ailesi, uşaqları var?..
- Düz deyirsen. Sen burada gözle, men mehelleye baş çekib gelirem.
Vezir mescidde qaldı. Padşah ise bu qeribe maceranın başladığı yere qayıtdı. Soruşub nalbendin evini tapdı. Qapını yaşlı bir qadın açdı. Sebirle padşahı dinledi. Sanki qadın nalbendin öleceyini bilirdi. Qadın:
- Haqqını halal ele, oğlum, - dedi, - görürem ki, çox yorulmusan.
Sonra qapının ağzındakı sekinin üstünde oturdu. Damarları çıxmış ellerini gicgahına dayadı. Adama ele gelirdi ki, o ağlayır. Ancaq yox, o, ağlamırdı. Bir qeder sonra xeyal dünyasından ayrıldı:
- Bilirsen, oğlum, onunla neçe ilin ömür-gün yoldaşı idik. Başqa bir alem idi bizim nalbend. Axşama qeder atların ayağına nal vurardı. Ancaq birinin elinde şerab görse, elinde-ovcunda ne varsa verib alardı. Sonra getirib çöle tökerdi.
- Niye?
- Başqaları içmesin deye.
- Qeribedir.
- Sonra küçe qadınlarının pulunu verer, eve getirerdi. Men sizin pulunuzu verdim, indi de men deyeni etmelisiniz, deyerdi. O, çıxıb gederdi, men de onlara dinimizden, exlaqımızdan danışardım.
- Sen işe bax. Ancaq gör camaat ne deyir.
- Kim ne deyir-desin, heç vecine de deyildi. O, hemişe qesebeden uzaq

<< 1 [2] 3 >>