ölümündən xəbər tutmuşdu, amma o balaca boyu ilə, yumuruq boyda ürəyi ilə elə dik dayanmışdı ki, məni utandırırdı. Amalın balaca bacısı da var idi. Mənim isə....mənim isə bir qızım... Sənin yaşlarında olardı...əgər yaşasaydı... – Qadın danışdıqca boğulurdu. Gülən gözlər yaşla dolurdu. Boğazında yekə bir şey qalmışmış kimi udqunub sözünə davam etdi.
- O gecə mən həm qızımı həm yoldaşımı itirdim. Amal isə bacısını anasını atasını. Çətin idi...inanılmaz dərəcədə çətin. Amma o dözdü. Xatırlamıram deyir, amma hər il həmin qəzanın baş verdiyi gecə yatmır. Kabuslar görür dayanmadan. Uşaqlıqdan gördüyü kabuslar indi onu məhz həmin gecələr yatmağa qoymur. O hər şeyi xatırlayır, amma məni incitməmək, özünü sındırmamaq, ağlayıb sızlamamaq üçün deyir ki, heç nə yadımda deyil. Halbuki.....- qadın artıq özünü saxlaya bilməyib ağlaya ağlaya danışdı. Biganə qala bilmədim.. Mən də ona qoşulmuşdum. Göz yaşı kipriklərindən damırdı: - Halbuki...o balaca Amal cəsədlərin içində qalmışdı həmin gecəni.. onu tapanda anasına sığınmış bacısının əlini tutmuşdu. Səssizcə dayanıb... Qadının hönkürtüsünə bədənim ürpərdi. Axı bunları mənə niyə danışırdı?
- Yəqin deyirsən bu qoca qadın buları niyə indi deyir mənə. – bir anlıq duruxdum. Qadının fikirlərimi oxuyurmuş kimi o dəqiqə reaksiya verməsi məni çaşdırdı.
- Qızım, Amal mənim üçün dünyadır. Əgər o gülsə, xoşbəxt olsa mənim əlimi kəssələr belə uf demərəm. Başımı onun yoluna qurban verərəm. Bu illər ərzində tək təsəllim o idi. Onun böyüməsini seyr etmək, oxumasını, univeristetə qəbul olmasını əsgərliyindən qayıtmasını gözləmək.
Qadın danışıb ara bir susduqca atamı xatırladırdı. Doğma övladı deyildi, amma doğması olsaydı bu qədər olardı ancaq.
- Indi də xeyir işini görmək nəsib oldu. Həmişə düşünürdüm ki, Amala toy etsəm çağıracaq bir qohumum belə yoxdur. Kimsəsiz olacaq balam, amma indi sənin ailənin ona düşkünlüyünü görüncə anladım ki, o artıq tək deyil. Ailəsi var.
Gülsüm xalanın sözləri ürəyimdən vururdu. Amala yazığım gəlidi