r anlıq. Bu adam mərhəmət nədir bilsəydi mənə bu əzabı verməzdi.
- Get evə, bu vaxtı ayaq üstə qalma. Ayağını spirtlə təmizlə və sarı. Yoxsa qan hələ də axır. – ayağıma baxanda geyindiyim açıq ayaqqabıdan qanın axdığını gördüm. Başımı qaldırıb “Sənə nə var ” demək istəyirdim ki, Amal artıq arxası mən tərəfə dönmüş oradan uzaqlaşırdı. Bu adama sinir olurdum. Yox.. yox.. bifrət edirdim.. Hə, nifrət.
Toya necə hazırlaşdım bilmirəm. Üzümü örtəndə isə saxladığım göz yaşlarım axdı üzümdən. Səsimi çıxarda bilmirdim. Içim yanırdı. Parçalanırdım tikə tikə. Elə bil ətimdən ət qopardırdılar. Mən bu günü belə xəyal etməmişdim. Bu mənim toyum yox, yasım idi....
Hər kəs qarşımda şən əhvla ruhiyyə ilə oynaıyır, gülür mən isə başım aşğı elə hey ağlayırdım. Amalın baxışlarını ara bir hiss etsəm də əhəmiyyət vermirdim. Üzünə bir dəfə belə olsun baxmamışdım. Bizim adət ənənəyə uyğun geyinməmişdi bircə onu bilirdim. Üzümdəki örpəyi qaldıranda ağladığımı görüb başını aşağı saldı. Heç nə danışmadı. O da artıq gülmürdü. Bunu görürdüm. Üzümü döndərib ona baxdım. Olduqca yaraşıqlı idi.. Hə, bunu etraf etməliyəm. Hündür boy, zil qara saçları azca uzun olduğundan arxaya daramışdı hamısını. Qara ksotyumu onu daha da yaraşıqlı etmişdi. Yandan gördüyümdən gicagahında çıxan damarlaı aydın sezə bilirdim. Ara bir çənəsini sıxırdı. əsəbi idi yenə.
- Çox süzəcəksən məni?
Bu sözünə özümü itirib utandım. Başımı cəld aşağı saldım. Əlimlə çənəmdə toplanan göz yaşlarımı silirdim.
Başımı yenə qaldırıb Əzizəni gördüyümdə isə özümü saxlayabilməyib yenə ağladım. Xoşbəxt idi. Hər halından bəlliydi. Əzizənin arxasında Əhmədin çiynindən gördüyüm insan isə məni lap məhv etdi. Zahar.... Mən necə halda idimsə Zahar da eləydi. Göz yaşları yanağından süzülür mənə baxırdı. Ayağa qalxıb hər şeyi atıb yanına qaçmamaq üçün özümü zorla tutdum. Amalın mənə tərəf əyilib söz deməsiylə diksindim.
- Ayağa qalxaq, bizi çağırırlar.
Onunla birgə qalxıb meydanın mərkəzinə gəlsəm də gözümü Amaldan çəkə bilmirdim.