Gəlsin qolumdan tutub qaçırtsın, mənimsən desin. İzin verməsin heç kimə məni aparmağa. Amma olmadı..
Toy bitmişdi, amma evdə qonaqlar səhər günəş doğana qədər şadlıq etmişdilər. Otağımda səhərə qədər yatmadım. Artıq səhər günəşi ilə burlardan gedəcəkdim. Doğulduğum yurd yuvamdan uzaqlaşacaqdım. Yavaşca otağımdan çıxıb Berikanın yanına getmək onunla vidalaşmaq istədim. Amma qonaqların çox olduğu bir yerdə bu mümkün deyildi. Pəncərəmə yaxınlaşıb eyvandan aşağı düşmək üçün hərəkətə keçdim. Bu mənim üçün su içmək kimi bir şey idi. Otağım arxa bağa baxdığından burada çox az hallarda kimsə olardı. 2 ci mərtəbədən aşağı düşüb getmək istəyirdim ki, səsə diksindim.
- Təzə gəlin toydan qaçır?
Bu Amal idi. Sən demə eyvanın aşağısında dayanıbmış.
- Berikanın yanına gedirəm.
Soyuq və sərt səsimdən Amal əhəməyyət verməyərək davam elədi.
- Qapı yoxdur, pəncərələrdən qaçırsan.
- Kiməsə görünmək istəmədim.
- Yaxşı.. gəl gedək.
- Hara?
- Demədin Berikanın yanına gedirsən.
- Hə, dedim, amma sənilə yox.
- Şəms qaranlıqda tək qoyacağımı düünmürsən hər halda?
- Indiyə qədər öüm idarə eləmişəm.
- Indi isə mən varam.
- Yox.. mənim üçün yoxsan...
Amal bu sözümə vurumuş kimi dondu. Yumuruğunu sıxıb oradan uzaqlaşdı. Ya da mən elə bildim. Çünki əmin idim ki, uzaqdan məni izləyəcək.
Berikanın yanına gəldiyimdə uzaqdan Zaharı gördüm. Bütün bu olanlardan sonra bir də burada baş verəcək davaya şahid olmamaq üçün Berikanı öpüb qoxlayıb otağıma qaçdım. Zaharı görməməzlikdən gəlsəmdə onu gördüyümü çox gözəl bilirdi.
Səhər açıldı. Artıq bizi hava limanına aparacaq maşın gəlmişdi. Evdəkilərlə necə sağollaşdım bilmirəm. Ağlamaqdan gözlərim ağrayır, baş ağrım da ona qoşulmuşdu. Atamla vida səhnəm isə hamını ağlatdı. Əzizə də bizdə qalmışdı. Məni yola salanalar ağladıqca mən daha da pis olurdum. Halım artıq yaxşı olmurdu. Amal bunu görüb atama, “Fürsət düşdükcə onu sizə gətirəcəyəm, elə siz də nə vaxt istəsəniz gəlin” Atam gizlədə bilmədiyi gözünün yaşını silib “Sən