anlıq. Bu adam merhemet nedir bilseydi mene bu ezabı vermezdi.
- Get eve, bu vaxtı ayaq üste qalma. Ayağını spirtle temizle ve sarı. Yoxsa qan hele de axır. – ayağıma baxanda geyindiyim açıq ayaqqabıdan qanın axdığını gördüm. Başımı qaldırıb “Sene ne var ” demek isteyirdim ki, Amal artıq arxası men terefe dönmüş oradan uzaqlaşırdı. Bu adama sinir olurdum. Yox.. yox.. bifret edirdim.. He, nifret.
Toya nece hazırlaşdım bilmirem. Üzümü örtende ise saxladığım göz yaşlarım axdı üzümden. Sesimi çıxarda bilmirdim. Içim yanırdı. Parçalanırdım tike tike. Ele bil etimden et qopardırdılar. Men bu günü bele xeyal etmemişdim. Bu menim toyum yox, yasım idi....
Her kes qarşımda şen ehvla ruhiyye ile oynaıyır, gülür men ise başım aşğı ele hey ağlayırdım. Amalın baxışlarını ara bir hiss etsem de ehemiyyet vermirdim. Üzüne bir defe bele olsun baxmamışdım. Bizim adet eneneye uyğun geyinmemişdi birce onu bilirdim. Üzümdeki örpeyi qaldıranda ağladığımı görüb başını aşağı saldı. Heç ne danışmadı. O da artıq gülmürdü. Bunu görürdüm. Üzümü dönderib ona baxdım. Olduqca yaraşıqlı idi.. He, bunu etraf etmeliyem. Hündür boy, zil qara saçları azca uzun olduğundan arxaya daramışdı hamısını. Qara ksotyumu onu daha da yaraşıqlı etmişdi. Yandan gördüyümden gicagahında çıxan damarlaı aydın seze bilirdim. Ara bir çenesini sıxırdı. esebi idi yene.
- Çox süzeceksen meni?
Bu sözüne özümü itirib utandım. Başımı celd aşağı saldım. Elimle çenemde toplanan göz yaşlarımı silirdim.
Başımı yene qaldırıb Ezizeni gördüyümde ise özümü saxlayabilmeyib yene ağladım. Xoşbext idi. Her halından belliydi. Ezizenin arxasında Ehmedin çiyninden gördüyüm insan ise meni lap mehv etdi. Zahar.... Men nece halda idimse Zahar da eleydi. Göz yaşları yanağından süzülür mene baxırdı. Ayağa qalxıb her şeyi atıb yanına qaçmamaq üçün özümü zorla tutdum. Amalın mene teref eyilib söz demesiyle diksindim.
- Ayağa qalxaq, bizi çağırırlar.
Onunla birge qalxıb meydanın merkezine gelsem de gözümü Amaldan çeke bilmirdim.

<< 1 ... 3 4 [5] 6 7 >>