Gelsin qolumdan tutub qaçırtsın, menimsen desin. İzin vermesin heç kime meni aparmağa. Amma olmadı..
Toy bitmişdi, amma evde qonaqlar seher güneş doğana qeder şadlıq etmişdiler. Otağımda sehere qeder yatmadım. Artıq seher güneşi ile burlardan gedecekdim. Doğulduğum yurd yuvamdan uzaqlaşacaqdım. Yavaşca otağımdan çıxıb Berikanın yanına getmek onunla vidalaşmaq istedim. Amma qonaqların çox olduğu bir yerde bu mümkün deyildi. Pencereme yaxınlaşıb eyvandan aşağı düşmek üçün herekete keçdim. Bu menim üçün su içmek kimi bir şey idi. Otağım arxa bağa baxdığından burada çox az hallarda kimse olardı. 2 ci mertebeden aşağı düşüb getmek isteyirdim ki, sese diksindim.
- Teze gelin toydan qaçır?
Bu Amal idi. Sen deme eyvanın aşağısında dayanıbmış.
- Berikanın yanına gedirem.
Soyuq ve sert sesimden Amal ehemeyyet vermeyerek davam eledi.
- Qapı yoxdur, pencerelerden qaçırsan.
- Kimese görünmek istemedim.
- Yaxşı.. gel gedek.
- Hara?
- Demedin Berikanın yanına gedirsen.
- He, dedim, amma senile yox.
- Şems qaranlıqda tek qoyacağımı düünmürsen her halda?
- Indiye qeder öüm idare elemişem.
- Indi ise men varam.
- Yox.. menim üçün yoxsan...
Amal bu sözüme vurumuş kimi dondu. Yumuruğunu sıxıb oradan uzaqlaşdı. Ya da men ele bildim. Çünki emin idim ki, uzaqdan meni izleyecek.
Berikanın yanına geldiyimde uzaqdan Zaharı gördüm. Bütün bu olanlardan sonra bir de burada baş verecek davaya şahid olmamaq üçün Berikanı öpüb qoxlayıb otağıma qaçdım. Zaharı görmemezlikden gelsemde onu gördüyümü çox gözel bilirdi.
Seher açıldı. Artıq bizi hava limanına aparacaq maşın gelmişdi. Evdekilerle nece sağollaşdım bilmirem. Ağlamaqdan gözlerim ağrayır, baş ağrım da ona qoşulmuşdu. Atamla vida sehnem ise hamını ağlatdı. Ezize de bizde qalmışdı. Meni yola salanalar ağladıqca men daha da pis olurdum. Halım artıq yaxşı olmurdu. Amal bunu görüb atama, “Fürset düşdükce onu size getireceyem, ele siz de ne vaxt isteseniz gelin” Atam gizlede bilmediyi gözünün yaşını silib “Sen

<< 1 ... 4 5 [6] 7 >>