c yoxdur.
- Mən rahat olar deyə..
- Mənim üçün fərqi yoxdur.
Hər sözünə kəskin cavab verirdim. Dava üçün bəhanə axtarsam da susub mübahisəni eləcə kəsirdi. Bu da məni əsəbiləşdirirdi. İnsanda emosiyalar yox idi yəni? Əsəbiləşən insan bir reaksiya verər, bir söz deyər. Yox. Eləcə susurdu Ya da sərt şəkildə istəyini bir dəfə deyirdi vəssalam.
- Əslində haqlısan. Onsuzda burada qalıcı deyilik. Amma Bakıdakı evimiz də bu qədər olar ancaq. Balaca olsa da xalam oranı isti yuva halına salıb.
Evimiz.. nə qədər qəribə səslənirdi Amalın dilində o bizim evimiz deyildi. Onun evi idi. Mənim evim artıq yoxdur.
Amal çantaları yataq otağına apardı. Evi nəzərdən keçirməyim bir neçə dəqiqəmi almışdı. Çünki, ev doğrudan balaca idi. Qonaq otağı ilə yataq otağı az qala mənim Maskatdakı yataq otağım boyda olardı. Əslində heç vaxt əhəmiyyət verməzdim var dövlətə. İsveçdə təhsil aldığım müddətdə mən bundan da kiçik evdə qalırdım. Amma huzurlu idim. Indi isə divarlar üstümə üstümə gəlirdi.
- əşyaları istədiyin kimi yerləşdirə bilrəsən. Mənim orada o qədər də paltarım yoxdur. Çəkərsən kənara. Əgər istəsən çıxıb alış veriş edərik. Buralar soyuq olur.
- Varımdı istəmirəm.
- Qış paltarı var aralarında. İstəsən sareni də dəyişdir.
- Mən öz sarelərimi sevirəm. Dəyişmək fikrim yoxdur.
- Mən də etiraz etmirəm. Bu paltarlar sənə çox yaraşır.
Amalı ilk dəfə idi belə görürdüm. Qəribə baxışları var idi. Pıçıltı ilə deyilən sözlər. Səsinin tonu. Qorxu düşmüşdü canıma. O yaxınlaşdıqca isə mən uzaqlaşırdım. Amma iki addımlıq otaqda hara qaça bilərdim ki. Divara dirənmişdim. Içimi bir qorxu bürümüşdü ki, həm evin soyuqluğu həm ortam titrətmə salmışdı canıma.
- Üşüyürsən sən. Gözlə indi yandıraram istilik sistemini. Ev balacadır, tez isinəcək.
Uzaqlaşması ilə dərindən nəfəs almışdım. Bir bəhanə tapıb otağa bağlamaq istəyirdim özümü. Yuxudan yaxşı bəhanə. Həqiqətən yorğun idim. Neçə günün hətta həftələrin yorğunluğu, yuxusuzluğu məni əldən salırdı. Mən kədərlənəndə çox yatan adam