yuxusuz qalmışdım. Amalın qonaq otağında istilik sistemini yandırmasından istifadə edərək yataq otağına keçib qapını bağladım. Arxasından kilidi bağlamaq istəsəm də bağlanmırdı. əllərim əsirdi, amma qapı bağlanmaq bilmirdi. Amalın qapının əli ilə açaraq : - qapı bağlanmır. Kilidi xarabdır- deməsiylə başımı aşağı salıb kənara çəkildim. O isə yaxınlaşırdı. Bu balaca otaqda qaçacaq, gizlənəcək yer olsa.. Amma nə fayda. Beynim sürətlə işləməyə başlayırdı. Bir bəhanə ilə onu özümdən uzaqlaşdırmalıydım.
- Mən.. şey.. paltarımı dəyişmək istəyirəm.
- Dəyiş.
- Zəhmət olmasa o zaman çıx.
- Şəms, məndən utanmana gərək yoxdur. Sənin həyat yoldaşınam.
Bu adamın dilini kəsmək istəyirəm. Ikidə bir həyat yoldaşınam deyib durması, korlanmış əsəblərimi lap korlayırdı.
- Çox yorğunam, paltarımı dəyişib yatacağam izninlə.
- Yat dincəl, axşam yeməyini bu gün çöldən sifariş verərəm.
- Mən yemiyəcəyəm.
- Şəms,
- Izninlə, yatacağam.
- Yaxşı. Sən dincəl. Mən marketə çıxım. Evə əksik,
- Sağol.
Amalın sözünü yenə ağıznda qoydum. Otaqdan çxan kimi bayaqdan tutduğum nəfəsimi rahat şəkildə ala bilmişdim. Yatağın küncünə əyşəldim. Bu yatağa belə girmək istəmirdim. Bu ev, bu əşyalar, bu şəhər, bu insan.. burada mənə doğma olan heç nə yox idi. Heç nə. Qapının örtülməsi ilə Amalın getdiyin anlayıb yenidən ağlamağa başladım. Evim üçün, atam üçün, ailəm üçün, Berika üçün çox darıxırdım. Mən buralara aid biri deyildim. Bu şəhər, bu soyuqluq. Günəş yox idi. Mənim yaşam mənbəyim yox idi. Nəfəsim daralırdı artıq. Pəncərəni açan kimi üzümə vuran soyuq küləyi belə hiss etmədim. Şaxtadan az qala yanağımdakı göz yaşlarım donacaqdı. Bədənim ürpərirdi, amma soyuqdan deyil. Düşündükcə ki, mən necə yaşamağa davam edəcəyəm daha da bağırmaq, ağlamaq, fəryad qoparmaq istəyirdim. Amal bir azdan gələcəkdi. Və o gəlmədən mən özümü yuxuluğa vurub bu günlük əlindən xilas olmaq istəyirdim. Paltarımı dəyişmədən yatağa uzandım. Bədənim ağırlaşmışdı yorğunluqdan. Yatağa uzanmağımla nəhayət ki, yuxu