u gəlirdi. Nə qədər müddətdə oldu bilmirəm, amma üzərimdə əl hiss edincə oyandım. Gözümü açmadan sakitcə yerimdə tərpənmədim. Bu Amal idi, üzərimi örtürdü. Titrəməmək üçün özümü zorla saxlayırdım. Saçımda gəzən əlini hiss edirdim. Ehtiyyatla edirdi. Bəlli idi ki, ayıq olduğumu bilmirdi. Məni oyandırmamaq üçün yavaş hərəkət edirdi. Amma o toxunduqca mənə özümdən asılı olmadan bədənim yığılırdı. Nəfəsini boynumda hiss etmək isə artıq pik nöqtə oldu. Cəld tərpənərək geri çəkildim.
- Oyatdım səni. Bağışla. Ey.. sakit ol.. qorxma
- Çəkil!
- Şəms,
- Çıx buradan, çıx.
- Şəms, sakit ol.
- Çıx buradan çıx! Get!
- Şəms! Bəsdir!
Amalın kiçik toxunuşları belə məni yandırırdı. Iyrənirdim, özümdən asılı deyildi.
- Toxunma mənə. Heç vaxt.
- Şəms, uşaqlıq edirsən. Başa düşürəm, qorxursan, tanımadığın, bilmədiyin bir yer, hər şey ani oldu. Amma sənə toxunmaq fikrim yoxdur. Sən nə vaxt istəsən o zaman..
- Heç vaxt, başa düşürsən, heç vaxt olmayacaq bu.
- Niyə belə eləyirsən?
- Nə gözləyirdin. Heç nə olmamış kimi qoynuna girməyi? Səhvin var Amal bəy. Məni hələ yaxşı tanımırsan.
- Şəms, sən sadəcə çox yorğusan. Indi yat dincəl. İnan sabah hər şey fərqli olacaq.
- Nə sabah? Hansı sabah. Mən səni sevmirəm, başa düşürsən, sevmirəm. Bu evlilik sadəcə ailəmin, atamın xətrinə oldu. O qədər. Bunu unutma!

Bölümün sonu

Şəmsparə

14 cü bölüm

Amal heç nə demədən evdən çıxdı. Qapını elə çırpdı ki, yerimdən dik atıldım. Amma istəyimə nail olmuşdum. Ürəyimdə olanları demişdim. İnanmırdım ki, bir daha mənə toxunmağa cəhd edə. Amma yenə də yataq otağının qapısını bağlamağa bir daha cəhd etdim. Alınmırdı. Axırda stulu götürüb qapıya dirədim və yenidən özümü yuxuyla ovundurmağa çalışdım. Yuxusuzluqdan əziyyət çəkdiyimdən, nə qədər yatmışdım bilmirdim. Oyananda mədəm və baş ağrım mənə siqnal verirdi artıq. Ac idim. Demək olar ki, 2 gündür ağızma bir şey dəymirdi. Yerimdən qalxmaq da istəmirdim. Amma baş ağrım şiddətləndikcə yavaşca ayağa qalxdım. Qapının