ağzında dayanıb otağı dinlədim, səs gəlmədiyindən hələ evə gəlmədiyini düşünüb yavaşca qapını açdım. Mətbəxə keçib soyuducunun qapısını açanda yüngülvari atışdırmalıq bir şeylər götürüb yemək istədim. Soyuducunu qapısını bağlayanda isə Amalı görüb diksindim. Əlimdə olan hər şey yerə dağıldı. Nəfəsim getdi bir anlıq. Onun evdə olduğunu düşünmürdüm. Heç nə demədən yaxınlaşıb yerə tökülənləri toplayırdı. Əyilib mən də yığmaq istəyəndə :- sən keç, mən yığışdıraram. Hazır yemək var orada- deyib yığışdırmağa başladı. Nə edəcəyimi bilmədən donub qalmışdım. Artıq bir həftədir evin içində qaçdı tutdu oynayırdıq sanki. Mən, o işdən gəlməmiş qaçıb otağıma girir qapının ardına stulu qoyurdum. Yaxınlaşmırdı, amma yenə də qoyurdum. Yenə bir axşam otağa çəkilmişdim ki, qapının döyülməsinə diksindim. Bir həftədir nə salam nə sağol kəsdiyim insanın qapını döyməsi məni lap təşvişə salmışdı. Yavaşca qapını açdığımda əlində qutu qarşımda dayanmışdı. Bir həftədir üzünü görmürdüm. Bu bir həftədə çox dəyişmişdi. Görünütüsü bərbad idi. Arıqlamışdı və bu hər halından bəlli idi. Gözlərimə baxaraq, qutunu mənə uzatdı.
- Telefondur. Nömrə taxmışam üstünə Atangilnən danış. Bakıya gedəndə isə nömrə dəyişəcək.
Çox sevnmişdim. Ilk dəfə idi ki, günlər sonra gülümsəyirdim. Başımı qaldırıb təşəkkür etdim. O da gülümsəyirdi. Gözlərimə baxaraq gülməsi məni yenə qorxutmuşdu. Yavaşca bir daha təşəkkür edib qapını örtdüm. Gec olduğundan atamgilnən səhər danışaram deyə düşündüm. Həm aradadakı saat fərqinə görə də risk etmədim. Hərçənd saat fərqini öyrənməmişdim ki, nə qədərdir. Çox şeyə öyrənməmişdim. Məsələn elə ən birincisi havaya. Bu bir həftədə evdən çıxmasamda hava mənə təsir etmişdi. İstti iqlimdən sərt soyuğa düşmək istər istəməz halımı da dəyişdirmişdi. Iki gün boyunca boğazım ağırsa da əhəmiyyət verməmişdim, amma bu gecə qızdırmadan titrəyirdim. Üstümü nə qədər qalın örtsəm də titrəməm keçmirdi. Sonrasını xatırlamıram. Bircə gözlərimi açanda Amalın yanımda yatdığını əlinin alnımda olduğunu