Ne qeder müddetde oldu bilmirem, amma üzerimde el hiss edince oyandım. Gözümü açmadan sakitce yerimde terpenmedim. Bu Amal idi, üzerimi örtürdü. Titrememek üçün özümü zorla saxlayırdım. Saçımda gezen elini hiss edirdim. Ehtiyyatla edirdi. Belli idi ki, ayıq olduğumu bilmirdi. Meni oyandırmamaq üçün yavaş hereket edirdi. Amma o toxunduqca mene özümden asılı olmadan bedenim yığılırdı. Nefesini boynumda hiss etmek ise artıq pik nöqte oldu. Celd terpenerek geri çekildim.
- Oyatdım seni. Bağışla. Ey.. sakit ol.. qorxma
- Çekil!
- Şems,
- Çıx buradan, çıx.
- Şems, sakit ol.
- Çıx buradan çıx! Get!
- Şems! Besdir!
Amalın kiçik toxunuşları bele meni yandırırdı. Iyrenirdim, özümden asılı deyildi.
- Toxunma mene. Heç vaxt.
- Şems, uşaqlıq edirsen. Başa düşürem, qorxursan, tanımadığın, bilmediyin bir yer, her şey ani oldu. Amma sene toxunmaq fikrim yoxdur. Sen ne vaxt istesen o zaman..
- Heç vaxt, başa düşürsen, heç vaxt olmayacaq bu.
- Niye bele eleyirsen?
- Ne gözleyirdin. Heç ne olmamış kimi qoynuna girmeyi? Sehvin var Amal bey. Meni hele yaxşı tanımırsan.
- Şems, sen sadece çox yorğusan. Indi yat dincel. İnan sabah her şey ferqli olacaq.
- Ne sabah? Hansı sabah. Men seni sevmirem, başa düşürsen, sevmirem. Bu evlilik sadece ailemin, atamın xetrine oldu. O qeder. Bunu unutma!

Bölümün sonu

Şemspare

14 cü bölüm

Amal heç ne demeden evden çıxdı. Qapını ele çırpdı ki, yerimden dik atıldım. Amma isteyime nail olmuşdum. Üreyimde olanları demişdim. İnanmırdım ki, bir daha mene toxunmağa cehd ede. Amma yene de yataq otağının qapısını bağlamağa bir daha cehd etdim. Alınmırdı. Axırda stulu götürüb qapıya diredim ve yeniden özümü yuxuyla ovundurmağa çalışdım. Yuxusuzluqdan eziyyet çekdiyimden, ne qeder yatmışdım bilmirdim. Oyananda medem ve baş ağrım mene siqnal verirdi artıq. Ac idim. Demek olar ki, 2 gündür ağızma bir şey deymirdi. Yerimden qalxmaq da istemirdim. Amma baş ağrım şiddetlendikce yavaşca ayağa qalxdım. Qapının ağzında dayanıb

<< 1 ... 3 4 [5] 6 7 ... 9 >>