günəş Maskatdaymış. Mənim səmamada parlayacaq o. Mənim Şəmsim olacaq. Səncə bu sözləri deyən Amal sevmir..
Ağzım açıq Gülsüm xalanı dinləyirdim. O isə əlini çiynimə vurub süfrədən qalxıb getdi. Qapıda dayanıb yenə dönərək, : - əgər onu sevmirsənsə ən yaxşısı sizing yollarınızın ayrılmağıdır.
Bədənim əsdi. Artıq Gülsüm xala dab u izdivacdan xəbərsiz bizim yollarımızı ayırmağımızı istəyirdi.bəlkə də elə ən doğrusu bu idi.
* * *
Bir həftə keçdi. Artıq boşanmağımıza sadəcə həftələr qalmışdı. Amal yenə də arada bir gəlir. Gülsüm xala ilə nəsə danışıb gedirdi. Arada bir məndən nəsə lazım olsa Gülsüm xaladan istə deyirdi. Ünsiyyətdən qaçırdı hər zaman. Men de artiq öyreşmişdim. Göz görmeyince könül de alışır. Günlerimi kitab oxumaq, tvye baxmaq, Sara ve Kamille birlikde olmaqla keçirirdim. O qeder menasiz heyat sürurdum ki, bunun ferqinde olsam da hec ne vecime deyildi. Amal ise gün erzinde sadece 1 - 2 saatliq eve deyirdi. Elece üzüme baxmadan " Nese lazimdir? " deye sorusub gedirdi. Bir gün ise eve hemişeki vaxtdan tez geldi. Metbexin eyvanından gormuşdüm. Maşının yaninda elinde telefon o terefe bu terefe gedib gelirdi. Narahat idi nedense, elini saçina atib her deqiqe qarişdirirdi. Gözlemediyim anda başını qaldırib eyvana baxdı. Baxislarimiz toqquşdu. Perişan idi. Her halda Nadyası ile dalaşib deye düşunüb gozlerimi cekib elimdeki kitaba zilledim. Amma fikrim yanında qalmişdı. Bir az keçmışdi ki, Amal eve girdi. Mense hele de kitabin eyni sehifesinde hetta eyni setrinde ilişib qalmışdım. Fikrimi heç cüre toparlaya bilmirdim. Amalin eyvanin qapisini açib yanima gelmesi ise lap çaşdirmişdı. Yanima eyleşdi. Danışdirsa susacaqdım. İncidiyimi belli edecekdim. Amma o susurdu. Men sakitce başimi ona teref dönderende ise baxislarini yere dikdiyini, derin - derin nefes alib verirdiyini gördüm. Çox narahat idi. İster istemez meni de narahatlıq bürûdû ve özumu saxlaya bilmeyib sohbete basladim.
- Yaxşısan?
- ...
- Amal, ne olub?
- Şems.
- Eşidirem.
-