Maskatdaymış. Menim semamada parlayacaq o. Menim Şemsim olacaq. Sence bu sözleri deyen Amal sevmir..
Ağzım açıq Gülsüm xalanı dinleyirdim. O ise elini çiynime vurub süfreden qalxıb getdi. Qapıda dayanıb yene dönerek, : - eger onu sevmirsense en yaxşısı sizing yollarınızın ayrılmağıdır.
Bedenim esdi. Artıq Gülsüm xala dab u izdivacdan xebersiz bizim yollarımızı ayırmağımızı isteyirdi.belke de ele en doğrusu bu idi.
* * *
Bir hefte keçdi. Artıq boşanmağımıza sadece hefteler qalmışdı. Amal yene de arada bir gelir. Gülsüm xala ile nese danışıb gedirdi. Arada bir menden nese lazım olsa Gülsüm xaladan iste deyirdi. Ünsiyyetden qaçırdı her zaman. Men de artiq öyreşmişdim. Göz görmeyince könül de alışır. Günlerimi kitab oxumaq, tvye baxmaq, Sara ve Kamille birlikde olmaqla keçirirdim. O qeder menasiz heyat sürurdum ki, bunun ferqinde olsam da hec ne vecime deyildi. Amal ise gün erzinde sadece 1 - 2 saatliq eve deyirdi. Elece üzüme baxmadan " Nese lazimdir? " deye sorusub gedirdi. Bir gün ise eve hemişeki vaxtdan tez geldi. Metbexin eyvanından gormuşdüm. Maşının yaninda elinde telefon o terefe bu terefe gedib gelirdi. Narahat idi nedense, elini saçina atib her deqiqe qarişdirirdi. Gözlemediyim anda başını qaldırib eyvana baxdı. Baxislarimiz toqquşdu. Perişan idi. Her halda Nadyası ile dalaşib deye düşunüb gozlerimi cekib elimdeki kitaba zilledim. Amma fikrim yanında qalmişdı. Bir az keçmışdi ki, Amal eve girdi. Mense hele de kitabin eyni sehifesinde hetta eyni setrinde ilişib qalmışdım. Fikrimi heç cüre toparlaya bilmirdim. Amalin eyvanin qapisini açib yanima gelmesi ise lap çaşdirmişdı. Yanima eyleşdi. Danışdirsa susacaqdım. İncidiyimi belli edecekdim. Amma o susurdu. Men sakitce başimi ona teref dönderende ise baxislarini yere dikdiyini, derin - derin nefes alib verirdiyini gördüm. Çox narahat idi. İster istemez meni de narahatlıq bürûdû ve özumu saxlaya bilmeyib sohbete basladim.
- Yaxşısan?
- ...
- Amal, ne olub?
- Şems.
- Eşidirem.
- Danışmalıyıq.

<< 1 2 3 [4] 5 6 >>