Şemspare

24 cü bölüm
Evdekiler xestexanada olduğundan bir başa ora getdik. Atam ayaqüset bizi qarşıladı. Onu ele görende rahatlaşmışdım. Qolu sarqılı idi. Amalın dediyi kimi çiyninden yara almışdı. Atamı görende uzaqdan ele qaçaraq ona sarıldım ki, ağırıdığı hiss etdim.
- Sene bir şey olsaydı, men yaşaya bilmezdim.
- Can, ele deme. Bax quzum burdayam, ayaqdayam. Sağ salamatam ağlama.
- Babam? Babam hanı?
- Baban...Baban komadadır. Hele ayılmayıb.
- Ne?
- Şems, qızım ağlama artıq. Hamı sağdır. Baban da tezlikle oyanacaq.
Ezize meni dartaraq anamın yanına getirdi. Halı perişan idi. Ele bil görmediyim iki ay erzinde 2 il qocalmışdı. Meni görende elece yüngül tebbessüm etdi. Ezizeye teref baxdım. Sakitce “iyne vurublar, sakitleşdirici. Hele onun tesirindedir. Bütün olanlar...gözünün qarşısında olub” dedi. Bu ne qara bulud idi almışdı başımızın üstünü. Ailemi heç vaxt bele görmemişdim. Onlar hemişe bir yerde, daima gülüb danışan, sağ ve salamt idiler.
- Ezize, ne baş verib? Kim eleyib.
- Bilmirem. Ata heç ne demir.
Atama teref döndüyümde Amalla qapıda söhbet edirdiler. Ne baş verirdi öyrenmek isteyirdim.
- Ata nece oldu? Kim eledi?
- Qızım, sonra danışarıq.
- Yox, indi. Kim eleyib, niye eleyib?
- Şems, atan yorğundur, sonra danışarsınız.
- Sen qarışma!
Amal dediyim bu sözün o anda ferqinde deyildim. O qeder qorxmuşdum ki, hemin anda hamıya qarşı aqresiv idim. Atam ilk defe idi ki, başqa birinin yanında senin mene yükseltdi.
- Bu ne tondur? Qarşındakı heyat yoldaşındır senin.
- Ebdül bey, sadece çox gergindir.
- Ferq etmez. Heç ne ona bu tonda danışmağa beraet qazandırmır. Ayıb olsun sene Şems. Çox ayıb olsun.
- Ata, bağışla, men,
- Menden yox. Heyat yoldaşından üzr istemelisen. İndi get, düşün, sehvini anla sonra danışarsınız. Gel biz çıxaq Amal, Ehmed de heyetdedir.
Atamın bu reaksiyasına tutulmuşdum. Haqlı idi. Amal menim uşağım deyildi. Amma Allah şahiddir ki, o an orada kim olsaydı bunu deye bilerdim. Yeni amala qarşı

[1] 2 3 ... 7 >>