deyildi sərtliyim. Əvvəl olsaydı bəlkə hə.. amma indi ona qarşı içimdə aqresiya yoxuydu. Yenə də çox pis oldum. Onun məni acı sözümə rəğmnə müdafiə etməsi isə lap məni kövrəltdi. Axı bu necə insandır. Bu qədər sərtlik varkən niyə bu qədər də həssasdır.
* * *
Əbdül bəy Amalla birgə həyətə çıxdı. Əhməd yanlarına gəlib polislərin yenə gəldiyini onlarla özünün maraqlanacağını deyib getdi.
- Gəl, burada oturaq.
- Əbdül bəy, Şəms ...o istəmədən elədi, mən bilirəm.
- Istəyərək ya da istəməyərək elədi. Amma eləməməliydi. Neçə ildir evliyik hələ bir dəfə Xədicənin mənimlə səsini yüksədib əmr formasında danışdığı an olmayıb. Hə, aramızda anlaşılmazlıq olub, gərginlik olub, amma əsla səsini yüksəltməyib. Şəmsə tərbiyə verən bizik. Şəms, asidir, hirslidir. Bəzən həddindən artıq hiddətli olur. Nə qədər eləsək də bu xasiyyətinin qarşısını ala bilmədik. Sadəə özünü lazımi yerdə düzgün aparmağı, xanım kimi davranmağı öyrədə bildik. Amma yenə də canı yananda ilk hücum etdiyi insan doğması olur. Qorxur. Qorxusunu özünü müdafiə ilə örtür. Şəms 7 aylıq dünya gəlmişdi. O vaxtdan səbirsiz idi.
Amal bu sözə gülümsündü.- Indi də elədir.
- Hə, heç dəyişmir. Onu elə balaca görəndə ürəyim ağırdı. Çox qroxdum. Xədicə ilə bir birimizə qovuşa bilməyəcəyik deyə qorxduğum günləri xatırladım. Eyni hisslər. Bir həftə nəzarətdə oldu. Zəif olduğundan ürək döyüntüləri də çox zəif idi. Bir sözlə həkimlər dedi ki, çox qalmayacaq. Amma o inad etdi.. Qaldı. Ona görə hər zaman üzərində daha da əsirik. Övladlarımı ayırmıram. Əsla. Amma nədənsə şəmsin yeri başqdır. İnadı, həyata doğuılduğu andan tutunmağı. Amma inan o qədər əzifdir ki. Bütün bu göstərdiyi hirs və qəzəbin indiyə ədər özündə başqa heç kimə ziyanı dəyməyib. Təsəvvür elə, ona cəza verməyə qıymırdım deyə özünü cəzalandırırdı.
- Eyvanın küncündə tək ayaqüstə.
- Hə.. danışıb demək. Amma yenə də dəcəlliyindən qalmırdı. Yadımdadır qızlar balaca olanda , Əzizəni məktəbə yazdırdıq. Şəmsin yaşı çatmırdı hələ. Bütün günü gözünü yaşını