tələb etməzdi. Əbdül bəyin əlini çiyninə qoyması ilə fikirlərindən ayrıldı.
- Bir də onu deyim ki, ehtiyyatlı ol. Əgər sevgisini qazansan qətiyyən onu qısqandıracaq bir şeylər eləmə. Inan mənə mən belə qızımın qısqandığı zaman nələrə qadir olacağını düşünəndə qorxuram.
İkisi də bu sözə gülümsədi. Şəms isə qapıdan həyətə çıxmış Amalla atasını seyr edirdilər.
* * *
Kənardan atamla amal baxırdım. Elə bil onlar ata oğul, mən isə yad gəlin idim. Ağlıma o anda boşanma məsələsi gəldi. Indi boşana bilməzdim. Ailəm bu qədər bəd xəbəri arda arda alacaq gücə malik deyildi. Yenə məyus olsalar, özü də mənim üzümdən özümü bağışlaya bilməzdim. Mən..mən ümumiyyətlə boşanmaq istəmirdim deyəsən. Atam kənardan məni görən kimi fikrilərimdən ayrılıb onlara tərəf addımladım. Amal ayağa qalxıb – mən sizi tək qoyum deyincə daha da məyus oldum. Incik idi mənə yəni? Axı o halımı görmüşdü. O bu qədər müddətdə nələrdən keçdiyimin şahidi idi. O da anlayışlı olamyacaqsa mən kimə ümid edim.
- Ata .
- Eşidirəm.
- Ata..bağışla..mən
- Dedim axı, üzrü məndən yox, həyat yoldaşından istə.
- Istəyəcəyəm, amma əvvəlcə sən də məni bağışla. Mən sadəcə bərk qorxmuşdum.
- Şəms, gəl otur. Bax qızım....anlayıram. çətin günlər yaşayırsan. Sevmədən evləndin. Yad birini həyat yoldaşı olatraq qəbul etdin, öz ailəndən yurdundan yuvandan ayrı düşdün. Indi bütün bu olanlar.. Amma inan mənə qızım Əzizə də mən də ananda eyni duyğuları yaşayırıq. Elə bilirsən mənə asan idi Bakını qoyub buralara bir dəfəlik köçmək. Anana layiqli ər olmaq. Babanın kölgəsində olmamaq üçün gecə gündüz çalışdım. Fəhləlik elədim, daş daşıdım, yük daşıdım, amma nə qazandımsa özüm qazandım. Bax o anlarda bərk qorxurdum. Kimisə kölgəsində olmaqdan..Xədicənin yanında başı aşağı olmaqdan. Mənim bütün bunları yaşadığıma görə anana tərs davrandığımı görmüsənmi? Ya anan? Ona da asan deyildi. Canının bir parçasını Musandama digərini az qala dünyanın o biri baçşına Bakıya göndərdi. Hər gecə ağlayır sizin üçün. Kədərdən yox. Tək