k kədəri istədiyi vaxt sizi görməməkdir. İndi də bütün bu olanlar. Düz gözünün önündə həm yoldaşını həm atasımnı, canından olanı və canı qədər sevdiyi birini itircəkdi az qala. Bütün bunları yaşayıbsa gərək bizə tərs davransın. Bax sakitcə içinə atıb..ailəsi ilə birgə hüznünü yaşayır. Indi sən. Nə olur olsun, kimdənsə hikkəni çıxartma. Heç kimin heç nədə günahı yoxdur. Bütün bu olanlar demək ki olmalıymış. Kiminsə səhvi deyil. Amal yxşı oğlandır. Sən sadəcə onun sənə doğru daha da addmılamasına izn ver. Bax gör onun sevgisi səni də sarırmı sarmırmı..
Atam danışdıqca gözümdən yaş süzlürdü. Haqlıydı. Atamın üzündən öpüb ayağa qalxdım. Amalı tapıb üzr istəyəcəkdim. Ətrafa boylananda Əhmədlə danışdığını gördüm. Yorğunluq var idi simasında. Həm də kədər. Kədərə səbəb mən idim. Çox utandım o an. Onu incitdiyim üçün, bütün bunları o da mənimlə birgə yaşamışdı, amma onu bir dəfə olsun belə başa düşməyə çalışmamışdım. Ancaq özüm..ancaq mən. Elə bil tək daşıyrıdım bütün bu yükü.
- Amal..
- Necəsən Şəms?
- Yaxşıyam Əhməd. Sən yaxşı ol.
- Çox sağol. Mən Əzizənin yanına gedim. Sonra mütləq danışaq.
- Yaxşı..
Əhməd Amaldan uzaqlaşan kimi Amal yaxına gəlib mənimlə üz- üzə dayandı.
- Nə olub Şəms?
- Şey...mən..mən üzr istəyirəm.
- Lazım deyil..
- Yox lazımdır.
- Şəms, atan istədi deyə məndən üzr istəməyini istəmirəm.
- Amma mən..
- Atan çağırır, getməliyəm.
Gözlərim bərəlmiş halda arxasınca baxdım. Mənə ağzımı açmağa imkan vermədi. Məni hər zaman dinləyən Amal sözümü ağızmda qoyub getdi. Amam nə olur oslun onunla danışacaqdım. Atama görə yox, onun özünə görə üzrümü istəyəcəyimi deyəcəkdim.
Bir neçə saat keçmişdi, babmın vəziyyətində dəyişiklik yox idi. Həkimlə atam, Amal və Əhməd dəhlizin başında nə danışırdılar bilmirəm. Anam mən Əzizə gözümü onlara zilləmiş, dodaqlarından nəsə oxumağa çalışırdıq. Atamın üzündəki məyusluq ifadəsi bizi lap təlaşlandırırdı. Həkim getdikdən sonra üçümüzdə onların yanına getdik.
- Nə oldu, nə vaxt ayılacaq atam.
-