Xədicə, gəl oturaq.
- Əbdül, qurban olduğmu denənə. Artıq ürəyim üzüldü.
- Şey.. Abdulla bəy..bədən orqanları normal funksiyasını yerinə yetirir, amma..
- Amma nə?
Hamımız Atamın ağzından çıxan kəlməyə acmışıq kimi baxırdıq.
- Komadan ayılması. Yaşlıdır deyə bədən ağrılara tab gətirmir. Həkim..həkim nə vaxt ayılacağını bilmir. Bu gün də ola bilər....bir..bir neçə il sonra da.
* * *
O gün xəstəxanada olanları, nələr yaşadığımızı danışmağa dəyməz. Amma toparlanmalıydıq. Atamın dediyi kimi. Allahdan ümid kəsilməz. O hələ sağdır və hələ də ürəyi döyünür. Hər gün xəstəxanaya gedir ziyarət edib onunla danışırdıq. Bizi eştidiyini həkim demişdi. Belə hallarda xəstə ilə danışmaq da onun ayılmasını tezləşdirə bilərmiş. 2-3 gün keçmişdi. Artıq evə qayıtmışdıq hamımız. Və qorxduğum başıma gəldi. Evdəkilər Amalla normal ər arvad olduğumu düşündükləri üçün bizi mənim otağımda yerləşdirmişdilər. Amala artıq inanırdım. Mənə toxunmayacağını bilirdim. Ona görə etriaz etmədən hətta nə yalan deyimsevinərək qəbul etdim. Bu bir neçə gündə onunla danışa bilməmişdim. Bu ən yaxşı şansdır deyə düşündüm. Üzr istəyəcək bir daha onunla kobud davranmayacağımı deyəcəkdim. Axşamı səbirsizliklə gözləyirdim. Amal ilk otağa girəndə nədənsə həyəcanlandım. Elə o da qapıda dayanıb otağa göz gəzdirdi. Kənarda divanı görüb, mən burada yataram. Eləcə bir yastıq ver bəsimdir.
Nə yatmaq nə danışır bu adam. Yenə soyuqluğu ilə sipər qoymuşdu arada. Mən bununla danışmaq, üzr istəmək, daha mehriban olmaq istəyim bu yatmaq istəsin. ÖZümdən asılı olmadan yastığı götürüb qaş qabaqla Amala tulladım. – al yastığını
- Ey, neynirsən?
- Yastıq istədin də.
- Daha nəzakətli ola bilərdin.
- Bağışla da Nadya kimi ola bilmirəm.
Nadya haradan çıxdı bilmirəm. Bu qız Maskatda da mənim dilimdə idi. Lətifəsi Amaldan uzaq, amma eşşəyin ağlına zorla qarpız salmaq kimi bir şey elədim. Denən sənə bu lazımdır.
- Nadya?
Amal gülümsəyirdi. Bu baxışları heç bəyənmədim. Bic bic baxıb gülmək.. nəsə kəşf etmiş