ş kimi
- Nədir yoxsa yadına düşdü.
- Yadıma saldın da.
- Gecən xeyrə.
Qalxı eyvana keçdim. Hava həqiqətən isti idi. Sevirdim istini. Gözlərimi yumub dərindən nəfəs aldım. Düzü gözlədim ki, Amal arxamca gələr, amma ondan səs soraq youydu. İndi gəl dəli olma. Otağa döndüyümdə Amal yerini rahatlayır, uzanırdı. Divan qısa olduğundan ayaqları çöldə qalırdı. Həm gülməyim gəlirdi həm əsəbiləşirdim. Bilmirəm niyə amma məhz bu gün onunla danışmalıydım. O yerini rahatlayıb başını yastığa qoyacaqdı ki, yastığı başının altından çəkdim və...
- Ay başım. Neynirsən sən?
- Danışmalıyıq.
- Bir başımı yarmadığın qalmışdı.
- Bərk dəydi?
- Hər halda taxtaya dəyən baş yumuşaq dəyməz. Hələ düşünsək ki, orada yastıq olduğunu dşünüb baş vurmuşam.
Özümü saxlaya bilməyib güldüm. Yenə qəh qəhəm evi götürmüşdü.
- Sən kimə gülürən belə - deyib Amal məni qıdıqlamağa başladı. Bilmirəm o an ikimiz də uşaq kimiydik. Mən əl çəkməsi üçün yalvarır gülürdüm o isə dayanmadan qıdıqlayırdı. Sonra əlini başına atıb sifətini büzdü. Qeyri ixtiyari ona yaxın dayanıb əlimi başına atdım. Yavaşaca sığal çəkərək – bərk ağırıyır? Deyə soruşdum. Amal düz gözümün içinə baxaraq – hə, bərk ağırıyır. Dedi.
- Öpüm keçsin?
- Öp keçsin.
Bölümün