Şəmsparə

24 cü bölüm
Evdəkilər xəstəxanada olduğundan bir başa ora getdik. Atam ayaqüsət bizi qarşıladı. Onu elə görəndə rahatlaşmışdım. Qolu sarqılı idi. Amalın dediyi kimi çiynindən yara almışdı. Atamı görəndə uzaqdan elə qaçaraq ona sarıldım ki, ağırıdığı hiss etdim.
- Sənə bir şey olsaydı, mən yaşaya bilməzdim.
- Can, elə demə. Bax quzum burdayam, ayaqdayam. Sağ salamatam ağlama.
- Babam? Babam hanı?
- Baban...Baban komadadır. Hələ ayılmayıb.
- Nə?
- Şəms, qızım ağlama artıq. Hamı sağdır. Baban da tezliklə oyanacaq.
Əzizə məni dartaraq anamın yanına gətirdi. Halı pərişan idi. Elə bil görmədiyim iki ay ərzində 2 il qocalmışdı. Məni görəndə eləcə yüngül təbbəssüm etdi. Əzizəyə tərəf baxdım. Sakitcə “iynə vurublar, sakitləşdirici. Hələ onun təsirindədir. Bütün olanlar...gözünün qarşısında olub” dedi. Bu nə qara bulud idi almışdı başımızın üstünü. Ailəmi heç vaxt belə görməmişdim. Onlar həmişə bir yerdə, daima gülüb danışan, sağ və salamt idilər.
- Əzizə, nə baş verib? Kim eləyib.
- Bilmirəm. Ata heç nə demir.
Atama tərəf döndüyümdə Amalla qapıda söhbət edirdilər. Nə baş verirdi öyrənmək istəyirdim.
- Ata necə oldu? Kim elədi?
- Qızım, sonra danışarıq.
- Yox, indi. Kim eləyib, niyə eləyib?
- Şəms, atan yorğundur, sonra danışarsınız.
- Sən qarışma!
Amal dediyim bu sözün o anda fərqində deyildim. O qədər qorxmuşdum ki, həmin anda hamıya qarşı aqresiv idim. Atam ilk dəfə idi ki, başqa birinin yanında sənin mənə yüksəltdi.
- Bu nə tondur? Qarşındakı həyat yoldaşındır sənin.
- Əbdül bəy, sadəcə çox gərgindir.
- Fərq etməz. Heç nə ona bu tonda danışmağa bəraət qazandırmır. Ayıb olsun sənə Şəms. Çox ayıb olsun.
- Ata, bağışla, mən,
- Məndən yox. Həyat yoldaşından üzr istəməlisən. İndi get, düşün, səhvini anla sonra danışarsınız. Gəl biz çıxaq Amal, Əhməd də həyətdədir.
Atamın bu reaksiyasına tutulmuşdum. Haqlı idi. Amal mənim uşağım deyildi. Amma Allah şahiddir ki, o an orada kim olsaydı bunu deyə bilərdim. Yəni amala qarşı