istediyi vaxt sizi görmemekdir. İndi de bütün bu olanlar. Düz gözünün önünde hem yoldaşını hem atasımnı, canından olanı ve canı qeder sevdiyi birini itircekdi az qala. Bütün bunları yaşayıbsa gerek bize ters davransın. Bax sakitce içine atıb..ailesi ile birge hüznünü yaşayır. Indi sen. Ne olur olsun, kimdense hikkeni çıxartma. Heç kimin heç nede günahı yoxdur. Bütün bu olanlar demek ki olmalıymış. Kiminse sehvi deyil. Amal yxşı oğlandır. Sen sadece onun sene doğru daha da addmılamasına izn ver. Bax gör onun sevgisi seni de sarırmı sarmırmı..
Atam danışdıqca gözümden yaş süzlürdü. Haqlıydı. Atamın üzünden öpüb ayağa qalxdım. Amalı tapıb üzr isteyecekdim. Etrafa boylananda Ehmedle danışdığını gördüm. Yorğunluq var idi simasında. Hem de keder. Kedere sebeb men idim. Çox utandım o an. Onu incitdiyim üçün, bütün bunları o da menimle birge yaşamışdı, amma onu bir defe olsun bele başa düşmeye çalışmamışdım. Ancaq özüm..ancaq men. Ele bil tek daşıyrıdım bütün bu yükü.
- Amal..
- Necesen Şems?
- Yaxşıyam Ehmed. Sen yaxşı ol.
- Çox sağol. Men Ezizenin yanına gedim. Sonra mütleq danışaq.
- Yaxşı..
Ehmed Amaldan uzaqlaşan kimi Amal yaxına gelib menimle üz- üze dayandı.
- Ne olub Şems?
- Şey...men..men üzr isteyirem.
- Lazım deyil..
- Yox lazımdır.
- Şems, atan istedi deye menden üzr istemeyini istemirem.
- Amma men..
- Atan çağırır, getmeliyem.
Gözlerim berelmiş halda arxasınca baxdım. Mene ağzımı açmağa imkan vermedi. Meni her zaman dinleyen Amal sözümü ağızmda qoyub getdi. Amam ne olur oslun onunla danışacaqdım. Atama göre yox, onun özüne göre üzrümü isteyeceyimi deyecekdim.
Bir neçe saat keçmişdi, babmın veziyyetinde deyişiklik yox idi. Hekimle atam, Amal ve Ehmed dehlizin başında ne danışırdılar bilmirem. Anam men Ezize gözümü onlara zillemiş, dodaqlarından nese oxumağa çalışırdıq. Atamın üzündeki meyusluq ifadesi bizi lap telaşlandırırdı. Hekim getdikden sonra üçümüzde onların yanına getdik.
- Ne oldu, ne vaxt ayılacaq atam.
- Xedice, gel

<< 1 ... 3 4 [5] 6 7 >>