Nedir yoxsa yadına düşdü.
- Yadıma saldın da.
- Gecen xeyre.
Qalxı eyvana keçdim. Hava heqiqeten isti idi. Sevirdim istini. Gözlerimi yumub derinden nefes aldım. Düzü gözledim ki, Amal arxamca geler, amma ondan ses soraq youydu. İndi gel deli olma. Otağa döndüyümde Amal yerini rahatlayır, uzanırdı. Divan qısa olduğundan ayaqları çölde qalırdı. Hem gülmeyim gelirdi hem esebileşirdim. Bilmirem niye amma mehz bu gün onunla danışmalıydım. O yerini rahatlayıb başını yastığa qoyacaqdı ki, yastığı başının altından çekdim ve...
- Ay başım. Neynirsen sen?
- Danışmalıyıq.
- Bir başımı yarmadığın qalmışdı.
- Berk deydi?
- Her halda taxtaya deyen baş yumuşaq deymez. Hele düşünsek ki, orada yastıq olduğunu dşünüb baş vurmuşam.
Özümü saxlaya bilmeyib güldüm. Yene qeh qehem evi götürmüşdü.
- Sen kime gülüren bele - deyib Amal meni qıdıqlamağa başladı. Bilmirem o an ikimiz de uşaq kimiydik. Men el çekmesi üçün yalvarır gülürdüm o ise dayanmadan qıdıqlayırdı. Sonra elini başına atıb sifetini büzdü. Qeyri ixtiyari ona yaxın dayanıb elimi başına atdım. Yavaşaca sığal çekerek – berk ağırıyır? Deye soruşdum. Amal düz gözümün içine baxaraq – he, berk ağırıyır. Dedi.
- Öpüm keçsin?
- Öp keçsin.
Bölümün sonu.

<< 1 ... 5 6 [7]