Bir gün Musa əleyhissalam bir kənddə var-
dövləti və səxavəti ilə ad çıxarmış bir adama
rast gəlir. Həmin şəxs də onu evinə dəvət edir.
Oturub şirin söhbət edirlər. Söhbət əsnasında
o deyir:
- Malım-dövlətim başımdan aşır. Özüm çox can
atmasam da Allah-Təala var-dövləti başımdan
yağdırır. Qorxuram ki, bu nemətlərin şükrünü
edə bilməyim. Həm də mal-dövlət o qədər
çoxdur ki, bunlarla məşğul olduğuna görə
qorxuram ibadətə vaxtım çatmaya. Yəni bu var-
dövlət mənim Allah-Təalaya olan şükrümü,
ibadətimi azalda bilər. Mənə bir məsləhət
verin, neyləyim ki, dövlətim getdikcə azalsın?
Həzrəti Musa deyir:
- Sən belə elə. Yavan çörəyi əlinə al, küçədə
gəzə-gəzə ye.
Adam Həzrəti Musanın bu təklifini qəbul edir.
Aradan bir xeyli keçir, yenə Həzrəti Musanın
yolu həmin kənddən düşür. Gəlib həmin adamı
tapır. Vəziyyəti soruşur. Adam nə desə yaxşıdır:
- Siz mənə məsləhət verib getdiniz. Mən də siz
deyən kimi elədim. Amma siz gələnə qədər
Allah-Təala mənə birə-beş verirdisə, siz
gedəndən sonra birə-on verdi. Sizin
məsləhətiniz mənim mal-dövlətimi azaltmadı,
daha da artırdı. Həzrəti Musa deyir:
- Hələ bir göstər görüm, sən necə gəzib, necə
yeyirsən?
Adam gedib bir ətəklik gətirir, onu səliqə ilə
boynuna bağlayır, sonra da əlinə çörək alıb,
yeyə-yeyə gəzməyə başlayır. Ağzının kənarından
düşən qırıntılar ətəkliyin içində toplanırdı.
Adam əlindəki çörəyini yeyib qurtarandan
sonra ətəkliyə tökülmüş qırıntıları da ovcu ilə
toplayıb ağzına atır. Bu mənzərəni görən
Həzrəti Musa ucadan gülür və deyir:
- Mən o məsləhəti verəndə düşündüm ki, sən
gəzə-gəzə çörək yeyəndə qırıntılar sağa-sola
dağılar və onunla da sənin evinin bərəkəti
azalar. Amma mən haradan düşünəydim ki,
sən çörəyin heç tozunu da itkiyə
verməyəcəksən. Evinin bərəkəti də elə bunun
üçün artır.