isə
müşrik hesab edirlər. Onlar İbn Əbdül-
Vəhhabın inanclarını qəbul etməyənləri «hərbi
kafir» (müsəlmanlarla döyüş halında olan
kafirlər) adlandırır və belə insanların hеç bir
şәkildә tохunulmаzlıq hüququnа mаlik
olmadığını bildirirlər. Bu şәхslәrin mаlını,
cаnını vә nаmusunu özlәri üçün hаlаl sаyırlаr.
Onlar belə düşünürlər ki, təkcə «La ilahə
illallah və Mәhəmmədən Rəsulullah» (Allahdan
başqa Allah yoxdur və Mәhəmməd Onun
Rəsuludur) cümləsini dilə gətirərək şəhadət
vermək kifayət deyil; әsl müsəlman bundan
əlavə, peyğəmbərin məscidinə təbərrük etmək,
Allahın elçisini ziyarət etmək, ondan şəfaət
diləmək və bu kimi işlərdən özünü
təmizləməlidir. Onların şirki cahiliyyət
dövrünün şirkindən daha qorxulu nəzərə
çarpır.
Mәhəmməd ibn Əbdül-Vəhhab «Kəşfuş-Şubəhat
» adlı əsərində təqribən 24 dəfə «şirk» və
«müşriklər» sözünü öz inancını qəbul
etmәyənlər haqqında təkrarlayıb. Həmçinin
«kafirlər», «bütpərəstlər», «mürtədlər»,
«müşriklər», «tövhid düşmənləri», «Allah və
İslam carçılarının düşmənləri» kimi ifadələri
təqribən iyirmi dəfə işlədib.
Vəhhabilərin təbliğat üsulları
Bu məzhəbin nümayəndələri öz təlimlərini
inkişaf etdirmək və fikirlərini xalqa təlqin
etmək istiqamətində müxtəlif metodlardan
istifadə edirlər. Onlardan bəzilərini nəzərdən
keçirək:
Kitablarin iхtisаr еdilmәsi
Vəhhabilər, İmamiyyə şiələrinin digər
məzhəblərdən daha artıq elmi məsələlərə yer
verdiyinə görə, onlarla mübarizə etməyi
qarşılarına məqsəd qoymuşlar. Vəhhabilərin,
müxalifləri ilə mübarizə yollarından biri də
əhli-sünnətin hədis, təfsir və tarix kitablarının
öz mənafeləri yönümündə dәyişdirilməsidir.
Onlar öz əqidələri ilə bir araya sığmayan hədis
və sözləri dəyişdirir, daha sonra çapxanalara
kitabın təhrif olunmuş formasını nəşr
olunmasını sifariş edirlər. Elə bu səbəbdən
bəzən görürük ki, bir müəllif qaynağını da
qeyd etmək şərtilə hər hansı bir hədisə
əsaslanır. Yeni çaplara müraciət etdikdə
hədisdən heç bir əsər-əlamət gözə çarpmır.
Lakin