Onu hekimler aparanda ise azca gozlerini acib mene baxdi ve yeniden gozlerimi yumdu.... Ele qapinin yanindaca yere cokdum. Itirmek qorxusu meni bitirirdi. Ya olse?! Ya ona birwey olsa! Men ne ederem?! Hekimle tez-tez girib cixirdilar. Kimse bir soz demirdi! Tecili emeliyyata almiwdilar. Arifden zeng geldiyini gorub,celd telefona cavab verdim. Herweyi,harda oldugumuzu ona dedim. Biraz sonra butun ev ehli burda idi. Selim dayinin hali pislewmiwdi. Onu ayrica otaga aldilar. Arif menim periwan halimi gorub:
-Qardawim sene ne olub bele? Niye belesen?
-Arif o olecek! Meni tek qoyub gedecek! Onu sevirem,cox sevirem! Onsuz yawamaq istemirem,basa dusursen meni?!
-ne? Sen Royani sevirsen?
-He ele ewitdiyin. Men onu sevirem... Cox sevirem-deyib basimi asagi saldim...
Arif elini ciynime vurub:
-o sagalacaq qorxma sende artiq,sagalacaq!desede umidim yox olma uzre idi... Tibb bacisinin "tecili -1 qana ehtiaycimiz var"-demesile ayaga qalxmagim bir oldu.
-Men...menim qanim -1di.
T.b-buyurun,emeliyyata girmeliyik vaxt yoxdu...
Belece vaxt olmadigindan,menide hazirladilar. Ve emeliyyat zamani mende iceride idim. Sadece Royama,onun solmuw uz gozune,dodaglarina baxirdim. Sevdiyini olum yataginda gormek necede acidi Allahim! Ona hecne olmasin yalvariram.hecne olmasin... Hekime yalvarib meni biraz yaxina qoymalarini istedim... Uzun yalvaridan sonra,elimi Royanin bumbuz ellerine toxundurmagi bacarmiwdim... Ve o an.... Royamin qelbimi daha bu zulme,agriya dozmediyi an!!!((((( Ureyi dayandi!!! Nefes almirdi! Defelerle elektro wok verdiler... Amma Royam gozlerini ele berk yummuwduki acmirdida... Elini sixib-
-ac gozlerini yalvariram,ac gozlerini-desemde,yalvarsamda meni ewitmirdi... Saniye-saniye solurdu... Ellerimden,gozumun qarwisindaca gedirdi meleyim... Hekimler bir-birlerine baxaraq baslarini bulayirdilar. Eseble,sesimin cixacagi son hedde qeder bagirdim:
-bir daha! Dayanmayin!!! Bir daha wok verin! Masaj edin qelbine!desemde,susmuwdular... Nece dayana bilerdiler axi?!

<< 1 2 3 [4] 5 >>