həyatımı məhv etdi. Mən daha Amala nə deyə bilərdim ki. Onu sevmədiyimi, Zaharı sevdiyimi düşünür. Sırf Zahara acıq olsun deyə onunla evləndiyimi düşünür. Hə mən onunla sevgiylə ailə qurmamışdım, amma Zahara acıq olsun deyə də eləməmişdim. Bu izdivaca atama görə, onun Amalı mənim həyat yoldaşım kimi görmək istədiyinə görə evlənmişdim. Amma indi bütün bunları özümə deyirəm. Nə Amala nə Atama, nə də digərlərinə deyəcək sözüm yox idi. Amal məni dinləməliydi. Amma eləmədi. Çıxdı getdi...O öpüş.. düşnürdüm hər şey dəyişə bilər. Bəlkə də biz...biz gerçək ailə olardıq. Bir birimizə sevgi ilə yanaşıb, gerçək eşqi yaşayardıq. Amma bitdi...Səhrada Amala danışdığım hekayədəki kimi, iki qum dənəsi idik, fırtına bizi səhranın ucsuz bucaqsız çöllərində ayrı ayrı yerlərə atdı. Danışmaq, içimi boşalatmağa ehtiyacım var idi, amma nə anam nə Əzizə olanları başdan bilmədiyi üçün, Amalla məni normal evlilik həyatı yaşayan cütlük bildiyi üçün bütün bu olanların səbəbini soruşamazlarmı...bir də hər şeyi başdan danışa bilməzdim. Buna nə halım nə də səbrim vardı. Bütün olan bitəni bircə Sara bilirdi. Nə olur olsun onunla danışmalıydım. Saraya zəng vuranda yoldşı telefonu götürdü. Hər hald tnış nömrə olmadığından və uzaqdan gələn zəng olduğundan yoldaşı götürmüşdü. Özümü təqdim edən kimi Sara telefonu əlinə alaraq danışmağa başladı. Uzuzn uzadı salamlaşacaqdı deyə Kamili soruşan kimi söhbətə başladım.
- Sara, səninlə danışmağa ehtiyacım var.
- Caan, nə olub?
- Telefon söhbəti deyil əslində, amma burda başqa yolum yoxdur.
- Skype var?
- Hə var.
- Onda adresini denən oradan danışaq.
Bu çox yaxşı oldu, həm onu görər həm də rahat danışardım. Sara komputer arxasından belə mənim qızarmış burnumu görüb niyə ağladığımı soruşdu.
- Amalla dalaşdınız yenə?
- Dalaşsaq yaxşıydı.. mənə danşmağa imkan vermədi belə. Bu gün Bakıya qayıdır. Məni burada atdı getdi.
- NƏ?! Niyə?
- Hər şey yaxşıydı. Hətta lazımından çox yaxşı. Bu gün....bu gün hətta boşanmaqdan vaz keçdiyimi belə demək