deşirdi məni. Düzdür hər zaman aramızda olan münasibətlərədə sərhəd qoymuşam. Zahar nadir hallarda əlimdən tutar, məni qucaqlayardı. Amma yenə də həyat yoldaşımın yanında onun bu şəkildə danışması məni həm utandırır həm qorxudurdu.
- Danışığını bil, yoxsa öyrətmək məcburiyyətində qalaram
- Ay necə qorxdum. Dağdan gəlib bağdakını qovursan.. Amal bəy, sən o bağa çatanda mən o bağın gülüne çoxdan qoxlamışdım.
Necə oldu bilmirəm. Ikisi də yerdə bir- birini döyürdü. Zaharın sözü qulaqlarımda cingildəyirdi. Onları aralayacaq gücdə deyildim. Ətrafda da heç kim olmadığından yardım da çağıra bilmirdim. Zahar dil qəfəsə qoymur elə hey Amalı qıcıqlandıracaq sözlər deyirdi.
- Sən kimsən axı.. o mənim idi.. kişiliyin buna çatırdı gəldin başqasınınkini əlindən aldın.
- Kişilikdən danışacaq ən son insansan. Istəyirsən ağzımı açma burada..
- Açsan nə olacaq. Utanmadın mənimlə sevgili olan qızla evlənəndə.
- Kəs səsini şərəfsiz!
- O səninlə mənə acıq olsun deyə evlənib, səni sevdiyindən deyil. O mənimdir.. neynirsən elə.
- Zahar, Amal bəsdirin. Ikinizdə kəsin səsinizi.
- Sən onu bil ki, Şəmsin ürəyi mənimlə döyünür. Mən əminəm ki, o sənə təslim belə olmayıb. O mənə qayıtmaq üçün gəlib.
Bu artıq pik nöqtə oldu. Amal Zaharın ağzını burnunu qana buladı. Zahara o anda nifrətim daha da artdı. Şərəfsizlik idi hərəkəti. Nə haqla mənə sahib olan insan kimi danışırdı. Görünür Zahar məni tanıyırdı.. Bu yaxşıdır pisdir bilmirəm. Həmin an qarışıqlıq hiss etdim. Zaharın hərəkəti sadəcə nifrət doğururdu. Bundan sonra mənə gələcək nə deməkdir. Mən boşansaydım belə Zahara heç vaxt ikinci şansı verməzdim. Zahar halsız halda yerdə uzanmışdı. Artıq taqəti yox idi ayağa qalxmağa, amma yenə də dil qəfəsə qoymurdu.
- Şəms, qal mənimlə. Getmə.. Səni sevirəm Şəms. Amal isə məndən nəyəsə cavab gözləyirmiş kimi gözlərimə baxdı. Az əvvəl çırpındığından tənginəfəs idi. Nəyi gözləyirdi bilmirəm. Düzü şokda olduğumdan bilmirdim ki, əlimi necə hərəkət elətdirim qaldı ki nəsə deyim.