Şəmsparə

27 – ci Bölüm

Günortanın istisinə baxmayaraq arada bir külək pərdəmi əsdirirdi. Ağ tül pərdə aralandıqca həyətə baxır ümid edirdim ki, Amal dönəcək. Amma yox. O getmişdi. Həm də məni burada qoyub getmişdi. Bir kəlmə sözümə belə qulaq asmadan, məni dinləmədən öz qərarlarını verib getmişdi. Öz cəzandır Şəms. Indi də çək. Amalı dəli kimi sevirdim deyə bilmərəm, amma yanımda olmasını istədiyim insan idi. Bəlkə elə budur sevgi. Dildə deyilən yox, hiss edərək etdiyin hərəkətlərdə. Ağlamaqdan yenə burnum qızarmışdı. Anam və Əzizə nə qədər bizim niyə o halda evə dönməyimizi, niyə birdən birə Amalın getdiyini sorğu sual etsələrdə danışmağa taqətim yox idi. Amal məni tərk etdi yəni? Atamın yanında tez bir zamanda dönüb götürərəm desə də nədənsə onun uzun müddətlik getdiyini və bir daha mənim arxamca gəlməyəcəyini düşünürdüm. Ya doğrudan da onu bir daha görə bilməsəm. Necə olacağam? Qapının döyülməsinə fikirlərimdən ayrıldım.
- Dedim ki, danışmaq istəmirəm.
- Qızım.
- Ata..Bağışla elə bildim Əzizə ilə anamdır.
- Olar?
- Əlbəttə gəl..
- Nə oldu mənim günəşimə? Niyə saralıb soldun birdən.
Atamın əzizləmək formasında mənə yaxınlaşması, yatağımın yanında əyləşib saçlarıma sığal çəkməsi ilə hönkürməyim bir oldu.
- Cann, indidən darıxdın. Dedi ki, gələcəkdə. Həkim adamdır, onu gözləyən xəstələri var.
- Hə, düzdür. Mən..mən elə belə. Ürəyim sıxıldı birdən ona ağlayıram..
- Şəms, sənin yoldaşına bu qədər bağlanmağına sevindim. Nə yalan deyim bir az qorxurdum ki, onu sevə bilmərsən. Amma indi görürəm ki, hələ getdiyi bir saatdır sən artıq ağlamaqdan bir təhər oldun. Şəms, bəsdir.. uşaqlıq edirsən. Yad yerdə deyilsən ki. Bizimləsən. Həm narahat olma. Dedi bir həftəyə dönəcək.
- Bir həftə?
- Hə..istəsən mən səni daha tez apararam. Həm mən də Bakını, yaşadığın yeri görərəm.
Atam danışdıqca mən ağlayırdım. O olanları bilmirdi. Heç kim bilmirdi.Zahar.... adı kimi yenə həyatıma zəhər qatmışdı. Bir vaxtlar varlığı ilə məni xoşbəxt edən adam indi