n olandan çəkinmə. Qoy başqaları çəkinsin.
- Hh..hh.ə mənim..mənimdir.
- Eşitmədim
- Mənim evimdir..
- Ay sağol.. indi get. Sonra mütləq xəbər ver mənə də.
Sara özümə qarşı əminlik yaratmışdı, amma yenə də əsməcəm keçməmişdi. Çemodanı elə tutmuşdum ki, elə bil barmaqlarım bu saat sınacaq. Qapını astaca döyüdüm, amma açmadılar. Maskatda evdən necə tələsik çıxmışdımsa əşyalarımın yarısı qalmışdı. Evin açarı da onların içində. Zəngə əlimi atıb atmamaq da tərəddüd edirdim ki, kiminsə arxadan zəngə əlinin uzandığnı gördüm. Bu Sara. Zəngi basıb qaçan uşaqlar kimi pillələrdən necə sürətlə qalxdısa məni gülmək tutdu. Elə üzümdə təbəssüm itməmiş qapı açıldı. Amal düz qarşımda dayanmışdı. İndi gəl əsmə. Elə bil onu ilk dəfədir görürdüm. Bilmirəm niyə həmin anda kövrəldim belə. Boynuna sarılmamaq üçün özümü zorla tuturdum. Başımdakı saçdan ayaqlarıma qədər istilik gəlmişdi. əllərim tərlədiyindən , əlimdəki çemodan sürüşüb düşəcəkdi ki, Amal cəld tərpənərək onu tutdu. əyilib çemodanı tutanda istər istəməz hər zaman istifadə etdiyi artıq öyrəşdiyim ətri yenidən duydum. Necə darıxmışdım onun üçün. 2 gün mənə elə bil iki əsr gəlmişdi. Sevgi bu idi?
Bölümün