gəzdirir qoxusunu içimə çəkirdim Amal hələ də şokdan ayılmamışdı. Onun bu halına gülməmək mmkün deyildi. Çemodanım əlimdə elə hey mənə baxırdı.
- Ay bala, sənə nə oldu. Arvadını belə qarşılayacaqsan. Iki gün vurnuxa vurnuxa qalmışdın evdə. Bilmirdin necə çağırasan. Ala bax özü ayaqları ilə gəldi.
Amal Gülsüm xalanın sözünə ona göz ağartsa da mənə xoş gəldi. Demək o da gəlməyimi istəyirdi.. onda niyə çağırmırdı. Niyə axtarmırdı məni. Ən azından bir dəfə də olsa məni dinləməliydi. O an dinləsəydi hər şey başqa cürə ola bilərdi. Düzdür heç vaxt gec deyil. Gec olmaması üçün də əlimdən gələni edəcəkdim.
- Amal, səninlə deyiləm. Qızım sən ona baxma. Gözləmirdik səni, ona görə belə quruyub qalıb. Gəl keçək mətbəxə, yeməy yeyirdik.. Yeməyin üstünə gəlib çıxmısan, bax gör necə çox istəyirəm səni.
Gülsüm xala danışa danışa məni dartıb mətbəxə aparırdı. Mənsə ara bir...ara bir yox tez tez başımı döndərib yerində quruub qalan Amala baxırdım. Sifət mimikası dəyişmirdi bu adamın. Deyəsən məni gözləmədiyi bir kənara görməyinə şad da olmamışdı. Təəsüfləndim. Amma yenə də təslim olmayacaqdım. Amalın ürəyində mənə qarşı balaca bir hisslər varsa belə onun cücərməsi üçün əlimdən gələni edəcəkdim.
Allahdan Nadya evdə yox idi. Sara məni elə kökləyib bura göndərmişdi ki, onu burada görsəydim üstünə attdanıb saçlarını yolardım. Gülsüm xala mətbəxdə məni yedizdirməyə çalışır, mənimsə fikrim Amalda qalmışdı.
- Bunun da dadına bax. Anan qədər bişirə bilməsəm də mənim də əlimin duzu yaxşıdır.
- O nə sözdür Gülsüm xala. Çox dadlıdır, amma mən toxam..
- Nə tox? Maskatdan bura gəlmisən? Harada yemisən ki?
- Təyyarədə yemək verirdilər.
- əşi ona yemək deyirsən. Ala bunu da..
Balaca uşaqlar kimi Gülsüm xala yeməyi ağzıma qoyurdu rəsmən. Az qala boğulacaqdım. Amal telefonla danışa danışa içəri keçəndə məni öskürək tutmuşdu. əli ilə kürəyimə toxunub “hamısı sənin” deməsinə başımı qaldırıb ona baxdım. Kiçik bir toxunuşu məndə qəribə hisslər oyadırdı. Zaharla münasibətim olanda