a onun əlimdən tutmasına belə bu qədər həyəcanlanmırdım. Mənsə yenə o anda edəcəyimi etdim. Bilmirəm bu axmaqlıq mənə haradan gəlirdi.
- Sən də?
- Nə?
- Şşey.. yəni səndə sağol...təşəkkür etmək.
Hamısı sənin sözünə verdiyim reaksiyaya bax”Sən də” allahdan telefonla danışdığından anlamamışdı heç nə. Danışığından başa düşdüm ki, atamgilnən söhbət edir.
- Narahat olmayın buradadır. Hə bizə də sürpriz oldu.. o nə sözdür.
Üzünü döndərib yenidən mətbəxdən çıxan kimi ardınca getdim. Gülsüm xala çayı qoymaq üçün durmuşdu deyə geri dönəndə məni görmədi. Amma arxamca da gəlmədi. Amalın arxası ilə getsəmdə başı telefonla danışmağa qarışmışdı deyə hiss etməmişdi onun yanında olduğumu.
- Bilirəm Əbdül bəy. Bu Şəmsdir. Ağlına nə qoydusa eləyəcək. Məndən yaxşı bilirsiniz. Həə sağ salamat çatıb.
Amalın belə danışması xoşuma gəlmişdi. Geri dönəndə məni gördüyündən telefon əlindən az qala düşəcəkdi. Özünü itirmiş halı çox şirin görünürdü. Üzümdə təbəssümlə ona baxırdım. Bilmirəm. Bir xoş söz, bir mülayim baxış gözləyirdim o an. Sağollaşıb dəsətyi asınca yenə kəkələyərək mənimlə söhbətə başladı.
- Aa..aatan idi.
- Hhmm..bildim.
- Nnarahat qalmışdı.
- Ahhaaa
- Dedim ki, çatmısan.. aannan gilə desin.
- Aha..
Aradaki dialoq gülməli idi, amma o anda ikimiz də həyəcanlı olmalıydıq ki, bunu fərqində deyidlik.
- Mməən gedim. Xəstəxana.. yəni.. əməliyyat..əməliyyatım var da bu gün.
- Işin avand olsun.
- Sağol.
Amal yanımdan keçib qapıya tərəf yönələndə pis oldum. Gəldiyimə görə bir kəlmə belə deməmişdi. Nə etriazını bildirmiş, nə səbəbini soruşmuş, nə də sevinənə oxşamırdı. Amma bu dəfə addım atmaq hələki mənim növbəm idi. Yazıq vaxtında çox addım atıb.
- Amal
- Ay can.
əridim bitdim. Gözləmirdim, ay can deyə cavab verməsini. Daha əvvəldə demişdi, amma bu qədər xoş gəldiyini xatırlamıram. Amma cəld də sözünü düəzltdi. Sanki mənim fikirlərimi oxuyurmuş kimi
- Yəni, eşidirəm.
- Gec gələcəksən?
- Bu günə bir əməliyyatım var.. təcili bir şey çıxmasa