yox. Nədir ki?
- Heç..tez gəl..
Sözümə duruxub qalmışdı. O anı təsəvvür edə bilmərəm. Yazıq hələ də şokdan ayılmırdı.
- Yyaxşı..
Getdiyini düşünüb üzü mətbəxə gedirdim ki, məni səsləməsinə döndüm.
- Şəms
- Ay can.
Bu dəfə mən avtomatik belə cavab vermişdim. Və yenə duruxub qaldı.
- Şşey.. xoş gəlmisən evinə.. yəni evimə..evə..nəysə mən gedim.
- Xoşgördük.. tez gəl unutma. Uğurlar əməliyyatda.
O an onun şirinliyini görmək lazım idi. Az qala dişləyəcəkdim. Balaca uşalara bənzəyirdi. Ya o həmişə beləydi də mən indi fərqinə varırdım.
Sevinə sevinə mətbəxə gəldim. Gülsüm xala göz altı mənə baxraq susmuş halda suallar verirdi. Onun baxışlarını görüb
- Darıxmışdım, gəldim.
- ....
- Başqa bir şey yoxdur
- ....
- Nə?
- .....
- Gülsüm xala mən evimə gələ bilmərəm.
- Ay sənin evimə deyən dilini yeyim mən.
Yanaqlarımdan tutub necə sıxdısa özümü lap körpə uşaq kimi hiss elədim.
- Əlbəttə gələ bilərsən. Amma...
- Amma nə..
- Içimdən bir səs deyir ki, sən təkcə darıxdığın üçün gəlməisən.
- Yox...yooo elə darıxdığım üçün gəlmişəm.
- .....
- Vallah.. həqiqətən. Yoxsa durub Nadyaya görə gələsi deyiləm oradan bura.
Upsss...özümü ələ verdim. O an Gülsüm xalanın qəhqəhəsini məni qızarmağımı görmək lazım idi.
- Ay qurban olaram bunlara.. ay qızım. Gəlmisən əcəb eləmisən. Belə yaxşı eləmisən. ərinin evinə gəlmisən də yad ev deyil ki.. mən də gedim Saraya təşəkkür edim.. dediklərimi yaxşı yerinə yetirib ki, sən artıq buradasan..
- Nə?
- Mən uşaq deyiləm Şəms.
Gülsüm xala hələ də gülürdü. Bu qadın məni qorxutmağa başlayır. Necə yəni, Nadya bu evə gəlmirdi ki? Bütün bunları Gülsüm xala uydurmuşdu? Ya...yaa mənim gəlməyim. Bəlkə gəlməyəcəkdim. Haradan bilirdi.
- Gülsüm xala..
- Mən indi səni tək qoyası olacağam. Soyuducuda sevdiyin yeməklər var. Hamısını axşamdan hazırlamışam. Gələcəyini bilirdim.
- Gülsüm xala mən...haradan? Sara?
- Yox... Sara eləcə Nadyanın bura gəlmə xəbərini sənə mənim xahişimlə dedi. Qısqanclıq hər zaman doğru