-Bir gün Bakı xəstəxanalarının
birində olanda bir oğlanın can
verdiyinin şahidi oldum.
Oğlandan xahiş etdim ki, "Əşhədü
ən lə ilahə illəllah və əşhədü ənnə
Mühammədən rəsulallah" desin.
Lakin oğlan çox ağır vəziyyətdə
olduğundan və əziyyət
çəkdiyindən deyə bilmədi.
Vəziyyəti isə get- gedə ağırlaşırdı.
Baxdım ki, oğlan demək istəmir
başladım yalvarmağa ki, onsuz
da ölürsən heç olmasa "Əşhədü
ən lə ilahə illəllah və əşhədü ənnə
Mühammədən rəsulallah" de ki,
bəlkə Allah təala sənin bütün
günahlarını bağışlayıb səni
cənnətə daxil etsin. Axir ki,
istədiyimə nail ola bildim. Oğlan
çox rahat şəkildə "Əşhədü ən lə
ilahə illəllah və əşhədü ənnə
Mühammədən rəsulallah"
dedikdən həmən sonra dünyasını
dəyişdi. Gözlərimdən sevinc göz
yaşları axmağa başladı.
Fikirləşdim ki, Ya Rəbbim!!! Bir
insan ölüm ayağında və bu qədər
acı çəkməsinə baxmayaraq necə
də, rahat kəlmeyi şəhadət gətirə
bildi. Elə bu an içəri, oğlanın anası
daxil oldu. Oğlunun dünyasını
dəyişdiyini görüb başladı
ağlamağa. Sonra birdən gözü
mənə sataşdı. Və soruşdu ki, "Sən
nəyə görə ağlayırsan?". Dedim ki,
"Ay anam bu sevinc göz yaşlarıdı,
çünki sizin oğlunuz cənnətə
getdi". Soruşdu ki, "sən hardan
bilirsən?". Dedim ki,
"ölməmişdən qabaq kəlmeyi
şəhadət gətirdi". Ananın mənə
verdiyi cavab isə inanılmaz oldu:
"Axı mənim oğlum anadangəlmə
laldı''..