ə insan hər nə qədər özünü bu uçurumdan qorusa da, yenə də ona düşmək imkanı daha çoxdur. Bu səbəbdən hədisdə deyilir: "O kəs ki, qoruğa yaxınlaşar, mümkündür ki, tələyə düşsün”. Qadağan edilmiş yerdən uzaq olmaq lazımdır. Yəni əgər insan öz ixtiyarı ilə günah sərhədinə qədər gedərsə, orada özünü qorumaq çox çətin olur. Xüsusilə də insanda əgər həyəcan varsa. Hər bir aqil insan bilir ki, təhlükəli olan yerlərdən uzaq olmaq lazımdır.
İnsan çalışır ki, zehnini şeytani fikrilərdən qorusun. Ancaq bu, bütün gün ərzində mümkün olmur. Çox çətin bir işdir. Ancaq insan bir qədər Allah dostları və həqiqi Əhli-beyt (ə) davamçıları ilə oturub-dura bilər və gün ərzində ancaq bir neçə saat zehnini kontrolda saxlamağı bacarar. Həzrət Peyğəmbər (s) və İmamlar (ə) kimi olmasa da, ən azı sübh namazından on dəqiqə qabaq durub, bir neçə rükət namaz qıla bilər.
Allah Təala hər bir zaman və hər bir yerdə hazırdır. Ancaq sübh çağının xüsusi yeri vardır. Əgər bu zaman bütün diqqətini Allaha versən, zikr və həmd deməsən belə, bu dəqiqələrin bərəkəti çoxdur. Onun mənəvi dərəcəsi ibadətlərdən daha yüksəkdir. İlahi Övliyalar gecələr qəlblərində Allaha məhəbbət ağacını əkirlər. Bu ağac bar verən zaman çalışırlar ki, şeytan onun meyvəsini zay etməsin. Bu məhəbbət pak və xalis olaraq qalsın. Bu həqiqətə diqqət etmək nəticəsində insanın səyləri artar. Yemək və geyinməkdən də uca şeylərin olduğuna diqqət etməyə başlayar. Əgər insan bu mənəvi dəyərlərin ləzzətini hiss edərsə, maddi şeylərin ləzzəti onun yanında heç olar.
Mərhum Ayətullah Behcət buyurur: "Şeyx Muhəmmədhüseyn İsfahani bütün əməllərini yerinə yetirəndən sonra başını yastığına qoyurdu ki, yatsın. Başının altındakı mütəkkə göz yaşlarından islanardı. Ümid edirəm ki, Allah bizə də gecə və gündüz ərzində bir neçə dəqiqə bu halı keçirtmək inayətini nəsib etsin. Gecə və gündüzümüzün sərmayəsi olsun və başa düşək ki, Allahın ən yaxşı bəndələri hansı aləmdə seyr edirdilər və Allah Təala onlara hansı lütfləri edirdi”.
Allahım! Səni