eləməişəm, amma bu qədər soyuqluqmu görmüşd məndən. Axı heç soruşmadı niyə gəlmişəm, nə səbəbə buradayam. Yəni doğrudan Amal bu qədər dəyişmişdi. Yerimə qayıdıb ağlayırdım. Səsimi eşitməsinər deyə yastığa sıxılsamda nə fayda.. otağın qapısı açıldı. Amal paltarını götürüb çıxacaqdı ki, burnumu çəkməyimə dayandı. Soyuq baxışları ilə “Nə olub?” deyə soruşunca başımı bulayıb üzümü belə açmadan güclə “heç nə” deyə bildim. Mən bu soyuq yad Amalı istəmirdim. Onun otaqdan çıxıb hətta evdən çıxıb getməsini istəyirdim. ən kiçik narahatlığıma belə məni əzizləyən amal getmiş məni üzməsi üçün özünə söz verən Amal gəlmişdi. Hə.. bütün bunlara layiq idim. Amma bu dərəcədə yox. əgər ayaq saxlayıb soruşsaydı hər şeyi olduğu kimi danışardım. Amma eləmədi. Pencəyini götürüb çıxdı. Bütün günü ruh kimi gəzirdim. Bilmirəm niyə bir az da özümü təhqir olunmuş, qüruru tapdanmış insan kimi hiss edirdim. Sevgidə qürur olmaz əlbəttə. Amma bu mənim üçün bir az çətin idi. Indiyə qədər özümü heç kimə əzdirməmişdim eləməyəcəkdim də. Güzəştə gedərdim, amma özümü tapdatmaq.. əsla. Sara ilə də söhbətdən açırdım. Ya başım ağrıyır, ya işim var bəhanəsi ilə qızı özümdən uzaq tutdum. Heç kimlə danışmaq istəmirdim. Heç kimlə. Glsüm xala bütün günü başımda pərvanə olsa da üzümün gülmədiyini görüb narahat olurdu.
- Yeməklər qalıb. Bu gün heç nə bişirmirəm. Dünən Amalın əməliyyatı olub deyə gələ bilməyib. Bu gün yenə dünənki kimi gözəl süfrə qurarsan. Çoxdandır bir arada oturmuruq. Ailəlikcə şam edərik.
- Gülsüm xala, Nadya ilə Amal çoxdan tanışdır?
Gülsüm xala bu sualımı gözləmirdi, amma özünü itirmədən yanımda əyləşdi. əlimi tutub söhbətinə başladı.
- Mən bilmirəm. Nadyanı bizim evə amal gəldiyi gün gələndə görmüşəm.
- Yəni Nadya həqiqətən evə gəlmişdi?
- Hə, dediyinə görə narahat olub, Amaldan səs soraq çıxmadığından durub evə gəlmişdi.
- Yəni, Amal..Amal o qızı evə dəvət etdi?
- Yox. Qız özünü zorla içəri saldı. Amal kefsiz idi. O da elə hey danışıb gülürdü. Amalın bir az da olsa keefini