yaxşı deyil, amma mən niyəsə əmin idim. Içimdən bir səs onun mənə qarşı az da olsa sevgi hissinin olduğunu deyirdi. Düzdür əvvəlki baxıışları hiss etmirdim üzərimdə. Amma yenə də məndən qaçırdığı baxışlarından bunu az da olsa duyurdum. Xalası ilə salamlaşıb nəsə danışdılar. Mən yerimdə oturub kitabımı əlimə aldım. Düzdür fikrim kitabda deyildi. Amal otağa girərsə özümü yalandan yatmağa vurmaq istəmirdim. Onunüzünə baxmaq gözlərinin içinə baxmaq istəyirdim. O gözlrdə yalanın necə məskən saldığını izləmək istəyirdim. Qapım döyüldü.
- Gəl.
- Salam.
- Aleykuma salam.
- Necəsən?
- Yaxşı..
Mən isə ondan sən necəsən deyə saoruşmadım. Yenə eqoistliyim tutumuşdu. Başımı qaldırmadan kitaba baxaraq danışırdım. Amma nə yalan deyim sakit deyildim, yenə titrətmə tutmuşdu. Əllərim əsməsin deyə kitabı bərk bərk sıxıb elə hey bir sətirdə gözümü gəzdirirdim.
- Yemək yemiyəcəksən. Bu qədər əziyyət çəkib bişirmisən.
- Sizə nuş olsun. Mən sən gəlmədən əvvəl yemişəm.
- Xalam dedi başın ağırıyır.
- Bir az.
- Hmmm.
- Nədir elə diqqətlə oxuyursan? Bu qədər maraqlıdır ki, üzümə baxmırsan?
- Hə, həm də çox.
Amal qapını örtüb mənə tərəf yaxınlaşdı. Yatağın boş tərəfində arxası mənə tərəf əyləşib əlini kitabıma atdı. Alıb tərs çevirərək.
- Bir az da düzünə oxu, məncə belə daha maraqlı olar deyərək özündən razı gülüşlə mənə baxdı.

Bölümün