düşünüb mesaj yazdım, amma göndermeye cesaret etmeyib zengi görende özü yığar deye yene gözlemeye başladım. Amma vaxt keçdikce ne zeng gelirdi, ne de Amal. Narahat oldum. Düzdür, bilirdim ki, ürek emenliyyat bezen 24 saat bele davam ede biler. Hetta daha çox. Amma gec gelende heç olmasa xeber verirdi. Gülsüm xalaya zeng vurub soruşmaq istesem de, birden xeberi olmaz men daha da narahat ederem deye elemedim. Telefon defterçesine baxıb çalışdığı xestexananın nömresini tapıb zeng vurmağı qerara aldım. Danışmışdımda.. kaş yığmazdım. en azından emeliyyatdadır deye ümid edirdim. Aparatın o başından gelen ses hele de beynimde fırlanırdı “Amal beyin bu güne bir emeliyyatı olub. Saat 6 dan xestexanadan çıxıb.”
Ele divanda bükülüb uzandım. Yene yatmaq ve her şeyi unutmaq isteyirdim. Düşündüyüm her şey. Bilmirem saat neçeydi. Saçımda hiss etdiyim ele gözümü açdım. Ilk gördüyüm menzere pencereden qaranlıq küçe. Gece yarı olmuşdu her halda. Başımı qaldıranda Amalı gördüm.
- Burada yatma, belin tutulacaq. Keç otağa. Men burada yataram.
- Niye gec geldin?
Salamsız kelamsız verdiyim sualdan o da tutuldu.
- Xestexanadaydım.
Yalan dedi.. ve üreyimi yerinden qoparıb yere atdı ele bil.
- Yemeyini niye yememisen. Gülsüm xala bu qeder eziyyet çekib.
- Gülsüm xala, elemeyib. Men elemişdim. Sen ye nuş olsun!
Deyib otağıma çekildim. Amalın teecüb dlu baxışlarını hiss etdim, amma o anda mene yalan demesinden başqa benyimde heç ne fırlanmırdı. Sadece “Xestexanadaydım ” sözü dönüb dolaşırdı. Yaxasında yapışmaq, qışqırmaq istedim. Niye yalan dediyin bilmek istedim. Xestexanaya zeng vurmuşdum dediler yoxsa hara getmişdin demek istedim, amma nafile. Yene susub yerimde uzandım. Ağlamaqdan başqa elimden o an bir şey gelmirdi. Otağın qapısını yavaşaca açıldığını eşdibi celd gözümü silib yumdum.
- Şems.
- Men yatıram.
- Men bilmedim.. Yeni, bilseydim tez gelerdim
- Nece gelesen? Axı xestexanadaydın.
Bunu bilerek demişdim. Belke vicdanı el vermez yeniden yalan demeye.
-

<< 1 [2] 3 4 ... 6 >>