niyese emin idim. Içimden bir ses onun mene qarşı az da olsa sevgi hissinin olduğunu deyirdi. Düzdür evvelki baxıışları hiss etmirdim üzerimde. Amma yene de menden qaçırdığı baxışlarından bunu az da olsa duyurdum. Xalası ile salamlaşıb nese danışdılar. Men yerimde oturub kitabımı elime aldım. Düzdür fikrim kitabda deyildi. Amal otağa girerse özümü yalandan yatmağa vurmaq istemirdim. Onunüzüne baxmaq gözlerinin içine baxmaq isteyirdim. O gözlrde yalanın nece mesken saldığını izlemek isteyirdim. Qapım döyüldü.
- Gel.
- Salam.
- Aleykuma salam.
- Necesen?
- Yaxşı..
Men ise ondan sen necesen deye saoruşmadım. Yene eqoistliyim tutumuşdu. Başımı qaldırmadan kitaba baxaraq danışırdım. Amma ne yalan deyim sakit deyildim, yene titretme tutmuşdu. Ellerim esmesin deye kitabı berk berk sıxıb ele hey bir setirde gözümü gezdirirdim.
- Yemek yemiyeceksen. Bu qeder eziyyet çekib bişirmisen.
- Size nuş olsun. Men sen gelmeden evvel yemişem.
- Xalam dedi başın ağırıyır.
- Bir az.
- Hmmm.
- Nedir ele diqqetle oxuyursan? Bu qeder maraqlıdır ki, üzüme baxmırsan?
- He, hem de çox.
Amal qapını örtüb mene teref yaxınlaşdı. Yatağın boş terefinde arxası mene teref eyleşib elini kitabıma atdı. Alıb ters çevirerek.
- Bir az da düzüne oxu, mence bele daha maraqlı olar deyerek özünden razı gülüşle mene baxdı.

Bölümün sonu

<< 1 ... 4 5 [6]