olurdu. Gah bir anda elə isti olurdu ki, yandırıb yaxırdı gah da soyuq olub dondururdu hər şeyi. Amma indi düşünəcək zaman deyildi. Mən də bunu istyəyirdim. Onun qoxusunu içimə çəkərək, onu ollarına uzanmaq və yuxuya getmək istəyirdim. Hç nə demədən ona tərəf gələrək başımı sinəsinə qoydum. O da məni özünə tərəf yüngülxcə sıxaraq üzünü saçlarıma doğru gətirdi. Mən artıq bu otaqda yox idim, çoxdan uçmuşdum. Onun ürəyinin döyüntüsünü üşidirdim. O ritmlə öz ürəyimin rtimini eyniləşdirmək, eyni şəkildə döyünməsini istəyirdim. Amal baramaqları ilə saçlarımı oxşayır. Ara bir dolayıb yenidən açırdı. Kaş bilərdim o an nə düşünür. Yəqin ki, artıq Zahar məsələsinin mənim üçün bitdiyini duymuşdur. Çünki mən Şəms heç vaxt birinin qolları arasında özümə yer ayuırmaram. Həyəcandan məni yuxu tutmurdu. O niyə yatmırdı onu da bilmirəm. Demişdi ki, yorğundur, amma elə saçlarımla oynamsından hiss edirdim ki, ayıqdır. Nəfəsini saçlarımın arasında hiss etmək mənə necə də xoş gəlirdi. Tərpənmədən qollarında uzanmışdım. Hərəkət etməyə qorxurdum belə. Utanırdım düzü. Amalın səsi məni yenidən bu dünyaya qaytardı.
- Sabah yığıncağımız var. getmək istəyərsən?
- Nə yığıncağı?
- Nə bilim xəstəxana təşkil edir. Xeyriyyə məqsədi ilədir. Diqqəti ürək qüsurlu uşaqlara çəkəcəklər. Sən də uşaqları sevirsən. Düşündüm bəlkə..
- Hə, gedərik.
Başımı qaldırıb necə həvəslə hə dedimsə o bu halıma güldü. O an xoşbəxt idim. Hər halda indi məndən xoşbəxti yox idi. Nadya ilə də gedə bilərdi, amma yox. Məni dəvət etmişdi. Həm öz özümə qərar vermişdim, artıq Nadyanıə düşünməyəcəkdim. O qızdan heç bir əksikliyim yox idi. Hə məndən çox gözəl görünə bilərdi, amma mən də çirkin biri deyildim. Eyni peşənin sahibi idik. Hətta ondan qat qat üstün cəhətlərim belə var idi. Ona görə artıq onunla özümü eyni tərəziyə qoymaqdan vaz keçəcəkdim. Amalın qolları arasında yerimi rahatlayıb onun nəfəs almasını, ürəyinin döyünməsinə qulaq asırdım.
- Amal
- Hə..
- Niyə ürək həkimi?
- Amalın əzələlərinin gərildiyini