Şemspare
31- ci bölüm
He, yaxşıca pert olmuşdum. Sen deme kitabı bayaqdan ters tutub oxuyuram. Ne deyerdim. Uyduracaq behanem bele yox idi. Kitabı bağlayıb kenara qoydum. ellerimi paltarımdan çıxan sapın üstüne gezdirib gah düyünleyir, gah açır, gah bururdum. O ise yene gülümseyerek mene baxırdı.
- Çox baxacaqsan üzüme.
- Olmaz?
Çiynimi çekerek “özün bil” dedim, amma içimden bax, yeterki sen bax. O baxışlarının ünvanı tekce men olum deye bağırırdım. Amal küreyini yatağın başıena yaslayıb uzandı. Derinden nefes alaraq gözlerini yumdu. Yavaşca başımı dönderib ona baxırdım. Göz etrafında görünen kiçik cizgiler, dodaqları, üzünün azca tükl olmasını seyr edirdim.
- Çox baxacaqsan üzüme?
Gözü yumulu halda ona baxdığımı nece anlamışdı bilmirem. Amma menim sözümü mene vururdu. Ele men de onun sözü ile cavabalndırdım.
- Olmaz?
Men “özün bil ” cavabını gözleyerken o mene teref dönüb baxışlarını üzümde gezdirerek, helim gülümsemesiyle ve sakit tonla “olar ” dedi.
Men eqolu, inadçı, qürurlu Şems bu adamın esiri olmuşdum. Men öl dese öle bilerdim. Cadugerdir bu adam nedir?
- Şems?
- Hmm
- Niye geldin?
Gözlemirdim. Bu sualı indi esla gözlemirdim. Heç cavabım da yox idi. Dünen bu sualı verseydi sene göre deyecekdim, amma bu gün yox. Artıq onun mene yalan demesine tereddüd ederek bir az da emin olmalıydım. Meni sevmese ona heç ne demeyerek heyatından çıxıb gedecekdim.
- Atam dedi ki, gelin evinden uzaq qalmamalıdır meni yolladı.
O anda ağlıma gelen sadece bu oldu.
- Hmm.. atan ise dedi ki, sen demisen ki, gelin evinden uzaq qalmamalıdır.
Menim alınma yazılıb bu adamın yanında pert olmaq? Amma olsun. Yad biri deyildi ki, her halımla men sevmeliydi o.
- Bilirsen niye soruşursan?
- Ehh Şems..
- ....
- Yorulmuşam
- Yat dincel onda.
- Bes sen neyniyeceksen?
- Heç burada oturmuşam. Bu defe kitabı düz üzüne oxumağa çalışacağam.
He ikimiz bu söze gülümsedik.
- Sen de gel. Deyerek qolunun biri mene teref uzatdı. Bu adam niye bele deyişken

[1] 2 3 ... 5 >>