olurdu. Gah bir anda ele isti olurdu ki, yandırıb yaxırdı gah da soyuq olub dondururdu her şeyi. Amma indi düşünecek zaman deyildi. Men de bunu istyeyirdim. Onun qoxusunu içime çekerek, onu ollarına uzanmaq ve yuxuya getmek isteyirdim. Hç ne demeden ona teref gelerek başımı sinesine qoydum. O da meni özüne teref yüngülxce sıxaraq üzünü saçlarıma doğru getirdi. Men artıq bu otaqda yox idim, çoxdan uçmuşdum. Onun üreyinin döyüntüsünü üşidirdim. O ritmle öz üreyimin rtimini eynileşdirmek, eyni şekilde döyünmesini isteyirdim. Amal baramaqları ile saçlarımı oxşayır. Ara bir dolayıb yeniden açırdı. Kaş bilerdim o an ne düşünür. Yeqin ki, artıq Zahar meselesinin menim üçün bitdiyini duymuşdur. Çünki men Şems heç vaxt birinin qolları arasında özüme yer ayuırmaram. Heyecandan meni yuxu tutmurdu. O niye yatmırdı onu da bilmirem. Demişdi ki, yorğundur, amma ele saçlarımla oynamsından hiss edirdim ki, ayıqdır. Nefesini saçlarımın arasında hiss etmek mene nece de xoş gelirdi. Terpenmeden qollarında uzanmışdım. Hereket etmeye qorxurdum bele. Utanırdım düzü. Amalın sesi meni yeniden bu dünyaya qaytardı.
- Sabah yığıncağımız var. getmek isteyersen?
- Ne yığıncağı?
- Ne bilim xestexana teşkil edir. Xeyriyye meqsedi iledir. Diqqeti ürek qüsurlu uşaqlara çekecekler. Sen de uşaqları sevirsen. Düşündüm belke..
- He, gederik.
Başımı qaldırıb nece hevesle he dedimse o bu halıma güldü. O an xoşbext idim. Her halda indi menden xoşbexti yox idi. Nadya ile de gede bilerdi, amma yox. Meni devet etmişdi. Hem öz özüme qerar vermişdim, artıq Nadyanıe düşünmeyecekdim. O qızdan heç bir eksikliyim yox idi. He menden çox gözel görüne bilerdi, amma men de çirkin biri deyildim. Eyni peşenin sahibi idik. Hetta ondan qat qat üstün cehetlerim bele var idi. Ona göre artıq onunla özümü eyni tereziye qoymaqdan vaz keçecekdim. Amalın qolları arasında yerimi rahatlayıb onun nefes almasını, üreyinin döyünmesine qulaq asırdım.
- Amal
- He..
- Niye ürek hekimi?
- Amalın ezelelerinin gerildiyini

<< 1 [2] 3 4 5 >>