Şəmsparə
31- ci bölüm
Hə, yaxşıca pərt olmuşdum. Sən demə kitabı bayaqdan tərs tutub oxuyuram. Nə deyərdim. Uyduracaq bəhanəm belə yox idi. Kitabı bağlayıb kənara qoydum. əllərimi paltarımdan çıxan sapın üstünə gəzdirib gah düyünləyir, gah açır, gah bururdum. O isə yenə gülümsəyərək mənə baxırdı.
- Çox baxacaqsan üzümə.
- Olmaz?
Çiynimi çəkərək “özün bil” dedim, amma içimdən bax, yetərki sən bax. O baxışlarının ünvanı təkcə mən olum deyə bağırırdım. Amal kürəyini yatağın başıəna yaslayıb uzandı. Dərindən nəfəs alaraq gözlərini yumdu. Yavaşca başımı döndərib ona baxırdım. Göz ətrafında görünən kiçik cizgilər, dodaqları, üzünün azca tükl olmasını seyr edirdim.
- Çox baxacaqsan üzümə?
Gözü yumulu halda ona baxdığımı necə anlamışdı bilmirəm. Amma mənim sözümü mənə vururdu. Elə mən də onun sözü ilə cavabalndırdım.
- Olmaz?
Mən “özün bil ” cavabını gözləyərkən o mənə tərəf dönüb baxışlarını üzümdə gəzdirərək, həlim gülümsəməsiylə və sakit tonla “olar ” dedi.
Mən eqolu, inadçı, qürurlu Şəms bu adamın əsiri olmuşdum. Mən öl desə ölə bilərdim. Cadugərdir bu adam nədir?
- Şəms?
- Hmm
- Niyə gəldin?
Gözləmirdim. Bu sualı indi əsla gözləmirdim. Heç cavabım da yox idi. Dünən bu sualı versəydi sənə görə deyəcəkdim, amma bu gün yox. Artıq onun mənə yalan deməsinə tərəddüd edərək bir az da əmin olmalıydım. Məni sevməsə ona heç nə deməyərək həyatından çıxıb gedəcəkdim.
- Atam dedi ki, gəlin evindən uzaq qalmamalıdır məni yolladı.
O anda ağlıma gələn sadəcə bu oldu.
- Hmm.. atan isə dedi ki, sən demisən ki, gəlin evindən uzaq qalmamalıdır.
Mənim alınma yazılıb bu adamın yanında pərt olmaq? Amma olsun. Yad biri deyildi ki, hər halımla mən sevməliydi o.
- Bilirsən niyə soruşursan?
- Ehh Şəms..
- ....
- Yorulmuşam
- Yat dincəl onda.
- Bəs sən neyniyəcəksən?
- Heç burada oturmuşam. Bu dəfə kitabı düz üzünə oxumağa çalışacağam.
Hə ikimiz bu sözə gülümsədik.
- Sən də gəl. Deyərək qolunun biri mənə tərəf uzatdı. Bu adam niyə belə dəyişkən