2 dəqiqə dərsə gecikdiyi üçün qovulmuşdu.Bu ona ağır gəlirdi.Çünki ilk idi.Onu kənardan qəmgin görən iki cüt göz də vardı.Yaxınlaşdı ona:
-Adını bilmədiyim qız, nə olub sənə?Kim nə deyib sənə hə?
-Qovuldum -Nur artıq hönkürməyə başlamışdı. Birdən başını qaldırıb ona gülərək baxan o oğlana diqqət etdi.
-Heç buna görə ağlayarlar? Dilin məni yeyir.Amma balacasan ki , balaca.
Nur əlinin tərsi ilə gözyaşını silərək -Get başımdan.Sənin lağ-lağına ayırmağa vaxtım yoxdu -söylədi.Tam uzaqlaşmaq istəyirdi ki, bir əl onun qolundan tutub saxladı. -Bu qədər küsəyən olma.Gör nə deyirəm.Mən də dərsə gecikmişəm gəl söhbətləşək.Bir neçə dəfə qarşılaşsaq da, adını bilmirəm hələ.
-Get dedim.
-Gedən deyiləm.
-Yaxşı getmə.
Nur üzünü çevirib aramlı addımlarla koridorda irəliləyirdi.Yanında gəzən o oğlan sözə başladı.
-Adın nədir?
-Nur.Sənin ?
-Əkbər.1-ci kurssan görürəm.Necə gedir dərslər?
-Yaxşıdır.Sən neçənci kurssan?
-3-cü...... 1 saat sonra.
-Indi necəsən, Nur?
-Daha yaxşı.Çox sağ ol kefimi açdın.Səninlə tanış olduğuma şadam.
-Məndə.Avtobusda savaşdığım qız deyildin sanki.Ağıllısan.
-Sən də kobud deyilmişsən.
-Deməli, yanılmışıq bir-birimiz haqqında.Amma bu dəfə yanılmasaq yaxşıdır.
-Aha, Əkbər mən gedim.Gecdir .
-olar, görüşənədək .Xətrinə dəyən olsa burdayam.Unutma.
Onlar məktəbin həyətində ayrıldılar. Hər kəs öz sinfinə getdi.Əkbər yaxşı birisi idi.O Nurun onun haqqında olan yalnış düçüncələrini yanıltmağı bacarmışdı.Nurun koridorda irəliləyirdi ki, Anarla qarşılaşdı.Anar onun üçün narahat olmuşdu . Onlar birgə sinifə doğru getdilər.Əkbər isə hələ də Nurun sehrinə qapılıb qalmışdı.O , söhbətlərindən bu nəticəyə gəlmişdi ki , Nur çox ağıllı qızdır.Dərsə girə bilməyib parkda gəzişməyə başladı.Fikri , düşüncəsi onda qalmışdı. Bu nədir? Yoxsa mən o ifritəyə aşiq oluram? Deyə düşündü və üzündə qəribə gülüş yarandı. Nur isə Anarı artırdığı dostlar siyahisimə gec-tez Əkbəri də artıracağını düşünürdü.
Dərs bitmişdi .Nurla Anar birgə dərsdən çıxıb dayanacağa