qədər açıq
danışmağa
məcburuq.
Başlayaq hicri yeddinci əsrdə yaşamış ən
görkəmli alimlərdən olan İmam Nəvəvidən. O,
Səhih Müslim kitabına yazdığı şərhlərdən
ibarət
18 cildlik əsərinin "Atanın azyaşlı qızını
evləndirməsinin mümkünlüyü"
başlığı altında (c. 9, səh: 206) yazır:
"Müsəlmanlar bunun mümkünlüyünə dair icma
etmişlər. Malik, Şafei və digər Hicaz alimləri
qızın həddi-büluğa çatandan sonra nikahı
pozma
hüququnun olmadığını bildirir, İraq alimləri
isə
bu
haqqı tanıyırlar". Azyaşlı qızı yalnız ata və
babanın, yoxsa digərlərinin, məsələn ananın və
qəyyumun da ərəvermə haqqının olmasına dair
fikir ayrılıqlarına toxunan Nəvəvi daha sonra
ondan nəinki digər formalarda, hətta cinsi
əlaqə
ilə də ləzzət alınmasının mümkünlüyünü qeyd
edir: "Ər öz azyaşlı həyat yoldaşının atası ilə
razılığa gəldiyi vaxt və uşağa ziyanlı olmadığı
təqdirdə onunla cinsi əlaqəyə girə bilər. Əbu
Hənifə, Malik və Şafei haqlı olaraq bunu yaşla
deyil, uşağın tab gətirməsi ilə şərtləndirirlər".
Növbəti sitat Səhih Buxari kitabına ən güclü
şərhin müəllifi olan İmam İbn Həcər
Əsqəlanidəndir. Hicrətin doqquzuncu əsrində
vəfat etmiş bu alim özünün "Fəth əl-bari"
kitabında (c. 9, səh: 106) sözügedən evliliyə
dair
dəlili təsdiqləyəndən sonra yazır: "İbn Bəttal
deyir ki, alimlərin yekdil rəyinə əsasən, qız
uşağını hətta beşikdə olsa belə ərə vermək
olar.
Cinsi əlaqə üçün isə onun buna uyğun olması
gözlənilməlidir". Göründüyü kimi, burada da
yalnız cinsi əlaqə istisna olunur, heç də bütün
növ istifadələr deyil.
İbn Nəcim "əl-Bəhr ər-raiq" kitabında (c. 3,
səh:
210-211) uyğun hökmü təsdiq edəndən sonra
yazır: "Alimlərin arasında ərə verilən qız uşağı
ilə
yaxınlığın zamanına dair fikir ayrılığı var.
Bəziləri
bunu həddi-büluğa çatana, bəziləri 9 yaşına
qədər qadağan edir, bəziləri isə kök və bədənli
olub dözəcəyi təqdirdə istənilən yaşda icazəli
sayırlar". Başqa bir yerdə də (c. 3, səh: 267)
belə yazır: "Daha doğru fikir budur ki,
yaşından
asılı