Bir gün padşah öz saray ehli ile ovdan qayıdanda, çay kenarında bir adam görür. Adam oturub boş aş süzeni suya salır, çıxardır, aş süzendeki su süzülür ve yene eyni ile tekrar edir. Hadise padşaha çox maraqlı gelir. Veziri gönderib adamı yanına çağırtdırıb ondan niye bele etdiyini soruşur. Adam deyir, aş süzen menim heyatımdır, süzülen su ise heyatımdan gelib keçen dostlarımdır. Kimi ölüb, kimi vefasız çıxıb kimi de dostluğunu davam etdire bilmeyib. Padşah adamdan dostluqda bu qedermi vefalı olduğunu soruşanda adam cavab verir, beli men vefalıyam. Padşah adama dostluq teklif edir. Adam padşahın dostluğunu qebul edib onunla saraya gedir. Bele iller keçir ve dostluq günü-günden möhkemlenir.

Günlerin bir günü sefer erefesinde padşah dostuna, men sefere çıx bilmediyimden ailem sene emanet deyir. Dostu tereddüd etse de, padşahın sözünü yere salmır. Amma ondan bir gün möhlet isteyib gedir. Seheri gün padşaha bir sandıqça verib, men senden istemeyince bu sandıqçanı açma deyib sefere çıxır. Bir müddet yol getdikden sonra istirahet üçün çadırlar qurulur. Padşahın arvadı hemen bu adamı öz çadırına çağırıb onunla yaxınlıq etmesini isteyir. Adam tebii ki, bunu ede bilmeyeceyini ve onun eri ile möhkem dostluğu olduğunu söyleyince, arvad üst-başını cırıb hay-heşir salır. Her kes gelib adamı çadırda görüb veziyyetin ne yerde olduğunu anlayırlar. Adamı tutub padşahın sarayına getirirler. Arvad ve hadise yerinde olanlar dostun öz dostunun zövcesine tecavüz etdiyine şahidlik edirler.

Edam zamanı, padşah adamdan budumu senin dostluğun soruşunca adam men heç vaxt dostluğumuza xeyanet etmemişem deyir. Amma bütün sübutlar adamın eleyhine olur. Adama son söz demek imkanı verende, padşahdan sefere getmezden önce verdiyi sandıqçanı getirmesini xahiş edir. Sandıqçanı getirirler ve dost dostundan sandıqçanı açmasını xahiş edir. Padşah sandıqçanı açır ve dostunun özünü axtaladığını görür.