Herbi hekim, cebhede ağır yaralanan esgerin emeliyyat masasına yatırdılmasına kömekçi oldu. Telaşı gözlerden qaçmayan hekim, işıqları nizamladıqdan sonra, xüsusi aletlerine ehtiyac olduğunu ferq etdi. Bir demir parçası yazıq gencin başına girmiş ve bezi sinirleri parçalamışdı. Bu sinirleri bir-birine bağlaya bilmek üçün en incesinden bir iyneye ve yene o qeder ince bir ipliye ehtiyac vardı. Lakin, döyüşün orta yerinde bunları tapmaq qeyri-mümkün idi. Bu sırada, esgerin komandiri genc leytenant, hekimin ümidsizlik içinde qıvrıldığını gördü. Veziyyeti izah eden hekime, özünün sivil heyatda saat temirçiliyi etdiyini ve elinin bele şeylere verdiş etdiyi üçün onun istediyi iyneni derhal ede bileceyini söyledi. "Yaxşı, amma çox süretli hereket etmemiz lazımdır. Xestenin bu şekilde uzun müddet yaşaması mümkün deyil. "Komandir derhal işe başlayaraq, bir neçe deqiqe içinde iyneni hazırladı. Hekim, evvel teşekkür etdise de, bir neçe saniye sonra yüzüne yene ümidsiz bir ifade yerleşdi. Elbette ki, o incelikle bir iplik tapıla bilmedikden sonra iyne ne işe yarayardıki? Leytenant buna da bir elac tapdı. Elini cibine atıb parlaq bir qutu çıxardı ve içinden çıxardığı şeyi hekime uzatdı. Hekimin üzü bu defe bir möcüzeye şahid olmanın sevinciyle işıldadı. Çünki genc zabitin uzatdığı şey onun ehtiyacını tam tamına qarşılayırdı. Bir az sonra yaralı esger müveffeqiyyetli bir emeliyyatdan çıxaraq normal xeste kamerasına alındı. Ölüm tehlükesini sovuşdurmuşdu. Onun heyatının xilas olmasını temin eden iplik ise, leytenantın yoldaşının onu döyüşe yollarken bir qutuya qoyub hediyye etdiyi uzun saç telinden başqa bir şey deyildi!